Het leven gaat door – column Ya’akov Almor

Vanwege de voortdurende beschietingen door Iran op Israël is Ben-Gurion Airport zo goed als gesloten. Er vinden wel repatriëringsvluchten plaats van Israëliërs die in het buitenland vast zitten. De weinige andere vluchten vanaf BGA naar het buitenland zijn al weken volgeboekt. Zodoende moest columnist Ya’akov Almor op zoek naar alternatieven om bij zijn geliefde in Spanje te komen. Hoe doe je dat?

‘Waar ben je?’ appte een Israëlische vriend me vorige week.
‘In Jaén [Andalusië, Spanje, YA], bij mijn vriendin!’
‘Walla, hoe heb je dat geflikt?’

Inmiddels heb ik het verhaal over ‘hoe’ al aan een dozijn vrienden en bekenden, hier in Jaén en in Israël. ‘Mooi’, reageerde die eerder genoemde vriend. ‘Je hebt helemaal gelijk. Je kunt je leven toch niet op slot zetten vanwege die verdomde raketten?’

Zelf was ik ook al tot die conclusie gekomen nadat eerder geboekte vluchten vanuit Tel Aviv naar Barcelona tweemaal werden afgeblazen. Na vele jaren door de wol geverfd te zijn met reizen, ben ik vervolgens naar ‘alternatieven’ op zoek gegaan om alsnog naar Spanje te kunnen vliegen.

Omweg

Allereerst waren – en zijn – er vluchten naar Athene vanuit Taba, Egypte, in de Sinaï-woestijn, ongeveer vijftien kilometer van Eilat. Maar toen ik zag dat zo’n vlucht meer dan vierhonderd euro kostte, ben ik verder gaan kijken. Ik moest immers nog verder reizen dan alleen naar Athene, dus de kosten zouden dan echt de pan uit rijzen. Ik ging dus verder kijken.

“Joh, je kunt vanuit Sharm el-Sheikh uitstekend naar allerlei Europese bestemmingen vliegen,” zei mijn vriend Aharon toen we samen lunchten. “Kijk eens even online, je vindt het zo.” Daar had hij gelijk in. In dit soort gevallen is het gebruik van de AI-zoekmachines zoals Copilot of Gemini zeer aan te raden. Het is dan wel belangrijk de vraag juist te stellen.

‘Vlieg mij naar Madrid vanaf Sharm el-Sheikh voor rond de tweehonderd euro, vanaf 13 maart’, tikte ik in. Toen bleek toch dat de mogelijkheden niet razend aantrekkelijk waren. Het beste was om op vrijdag 14 maart om tien uur ’s avonds naar Milaan (Malpensa) te gaan en dan vijf uur later naar Madrid door te vliegen.

‘Maar hoe kom ik van de Egyptische grens in Taba naar Sharm el-Sheikh?’ vroeg ik Aharon.
‘Ach, dat is simpel. Hier is het WhatsAppnummer van Yussuf, mijn vaste taxidienst. Hij is een Egyptische bedoeïen die goed Hebreeuws spreekt en goeie service geeft. Het zal zo’n honderd dollar kosten’.

Lijnbus

Zo gezegd, zo gedaan. Op donderdagochtend – 12 maart – nam ik in mijn woonplaats Mitzpe Ramon de lijnbus naar Eilat. Die maakt er een hele toer van – drie uur – omdat bijna elke legerbasis wordt aangedaan. Eenmaal aangekomen neem je dan een andere bus naar de grensovergang.

Om twee uur ‘s middags was ik de grens over. Na enig zoeken vond ik Yussuf’s chauffeur – een jonge vent die ook geen gek Hebreeuws sprak – en we gingen op weg. De rit naar Sharm el-Shizen eikh, aan de zuidpunt van het Sinaï-schiereiland, duurt circa drie uur. We kwamen nog voor de schemering aan bij het hotel dat ik online geboekt had.

Stoffig stadje

De Egyptische badplaats kon ik me herinneren van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, toen het nog een stoffig stadje was onder Israëlisch bewind en waar honderduizenden van mijn Israëlische leeftijdgenoten ‘spannende’ herinneringen aan hebben. Op de stranden van Dahab, Nuweiba en Sharm el-Sheikh kon en mocht destijds immers alles.

Nu is het een grote stad met mooi aangelegde vierbaanswegen en honderden hotels. Ik heb er twee avonden met het uitgaan van de ramadan uitstekend gegeten. De volgende avond bleek het vliegveld ook een verrassing. Prachtig aangelegd en goede service. Via mijn omweg landde ik om half tien ‘s ochtends veilig op Barajas in Madrid, waar mijn vriendin mij stond op te wachten.

Ik ben bang dat ik over een paar weken eenzelfde soort route terug naar huis zal moeten volgen. Zo zal het dan maar zijn. Het leven gaat door, hoe dan ook.