Kop in het zand – column Ya’akov Almor

De oorlog is in Israël al 676 dagen onderweg en veel inwoners hebben er genoeg van. Zo ook columnist Ya’akov Almor, die woonachtig in het woestijndorp Mitze Ramon zijn ‘kop in het zand’ probeert te steken. Het liefst sluit hij zich af voor het oorlogsnieuws in de Israëlische en Nederlandse media. Gelukkig is Israël ook een wijnland.

Er wordt in de Israëlische en Nederlandse media al genoeg gezegd en geschreven over de ellendige, oneindige en langzamerhand onverdedigbare oorlog die de Israëlische regering in Gaza voert, en de vele doden die daar bij vallen. Ik sluit me hier daarom elke dag meer van het nieuws af.

Ik wil niet zo goed als elke dag de Israëlische nieuwslezer van het journaal horen beginnen met: “We hebben net te horen gekregen dat.” waarop dan de naam of namen van Israëlische soldaten worden voorgelezen die in Gaza gedood zijn. Zeker, voorheen schakelde ik dan van de Israëlische radio naar Radio NPO1, maar dat doe ik ook niet meer. Verder besteed mijn tijd liever aan leukere, meer positieve zaken.

Wijnbouwer

Een week of zes geleden stond er op de Facebook-pagina van Mitzpe Ramon een oproep van Hillel, een plaatselijke wijnbouwer. Hij had dringend hulp nodig om een groot deel van zijn wijngaard te (her)planten. Vorig jaar moesten rondom ons dorp verschillende wijnbouwers bestaande en producerende wijngaarden rooien omdat er een – onbestrijdbaar – virus in de planten zat.

Hillel – en hier is die verdomde oorlog weer – had er als officier al meer dan tweehonderd dagen reservedienst opzitten en liep met zijn boerderij flink achter. Hij vroeg dat zo veel mogelijk mensen een ochtend kwamen helpen, dan zou het gauw gepiept kunnen zijn.

Ik voegde me dus twee dagen later op zijn wijngaard, waar een groot stuk land open lag. Zo’n dertig lui kwamen rond zeven uur ‘s ochtends in de koele bries binnen drupppelen. Het waren scholieren, yeshivestudenten, soldaten op verlof, een grote groep giechelende jonge meiden en een handvol ouderen; waaronder uwes. Iedereen had passende werkkleding aan en hoofdbedekking op tegen de zon, die na negenen al flink fel scheen.

Bamboestokken

De rechte voren, waarin irrigatieleidigen liggen, waren duidelijk gemarkeerd met bamboekstokken, Het ‘enige’ wat de vrijwilligers dienden te doen was het planten van de ongeveer twintig centimeter hoge plantjes die even tevoren door bevoorraders naast de bamboekstokken werden neergelegd.

Dat ‘enige’ bleek een stevige klus. Op je knieën gezeten schoof je van markering naar markering. Je vormde met je handen in het vochtig, modderige zand een leemte, groot en diep genoeg om het tengere plantje een goede plek te geven. Je bedekte dan de zwarte potraarde waarin het stekkie zijn leven begonnen was toe met een dekentje van het natte woestijnzand. Vervolgens omheinde je de jonge telg met een kartonnen hoesje die bescherming bood tegen de zon.

Reservedienst

“Als ik deze week niet met de herplanting klaar ben, wordt het te laat. De nieuwe wijnranken moeten minstens een paar weken aarden voordat ze aan de grote hitte van juli en augustus kunnen worden blootgesteld,” vertelde Hillel me ter plaatse. “Ik moet volgende week weer op reservedienst, maar heb inmiddels ik een aantal eindexamenscholieren hier aan het werk om alles aan de gang te houden.”

Om half twaalf ’s ochtends waren we klaar. Het was een puur genot om weer eens ‘op het land’ te werken: je blote handen in de aarde te steken en iets tastbaars bij te dragen. Elke keer wanneer ik nu Mitzpe Ramon in of uitrijd, kijk ik even naar de wijngaard die beneden aan de weg ligt. Over een paar weken ga ik eens zien of we goed werk hebben geleverd.

Het was goed op deze manier even mijn kop in het zand te steken.