7 oktober – column Hanneke Gelderblom

Drie naar na de terreuraanval van 7 oktober, waarbij Hamas meer dan 1.200 Israëli’s en buitenlanders vermoordde en nog eens 251 mensen kidnapte, staat Hanneke Gelderblom even stil. In haar overdenking ziet zij dat de werkelijke beweegreden voor de aanval allang weer vergeten is en dat er nog mensen zijn die ondanks alles wedijveren voor vrede tussen Israëli’s, Palestijnen en hun buren in de regio.

7 oktober, de datum wordt vaak genoemd, maar nog maar zelden komt echt aan de orde wat de beweegreden van Hamas was om hun bloedbad uit te voeren. In die week in 2023 waren de gesprekken tussen Israël en Saoedi-Arabië goed op gang, en was er uitzicht op een oplossing voor de regio. Echt samenwerken, naast de al bestaande maar tamelijk koude vrede met Egypte en Jordanië, met eindelijk uitzicht op werkelijke vrede.

Maar zo’n akkoord mocht van het orthodox-islamistische Iran onder geen enkele voorwaarde gesloten worden. Immers, wat ooit islamitisch grondgebied was mag nooit iets anders worden, zo luidt ook nog steeds het Hamas-handvest; geheel conform de  islamistische ideologie. Dus die besprekingen moesten doelbewust geblokkeerd en verhinderd worden. Herinnert u zich dat nog?

Na 7 oktober volgde de wraak van Israël met de aanval op Gaza, waar al jarenlang voor kinderen geen enkele schuilkelder is, want alle kelders in de Gazastrook zijn er voor wapenproductie en wapenopslag. Palestijnse vrouwen protesteren hiertegen al jaren samen met Israëlische moeders, maar waar hoor of lees je over die
gezamenlijke vrouwenprotesten?

Protesteren mag sowieso niet van Hamas, dan krijg je geen eten en drinken. De gratis door internationale organisaties ter beschikking gestelde tenten worden door de terroristen verkocht voor drieduizend dollar per stuk en als je niet aan de Hamas-voorwaarden of wensen voldoet, krijg je geen voeding en geen waterdichte tent, ook al is de winter dichtbij.

Tweestatenoplossing

En waar staan wij in Nederland? Aan de kant van degenen die zingen ‘van de rivier tot de zee’ met als werkelijke tweede zin ‘en Israël, weg ermee’? Of aan de kant van Israëlische en Palestijnse moeders, vrouwen die ondanks alle ellende luisteren naar de pijn van de ander. Zij pleiten voor een tweestatenoplossing en voor steun voor hun concrete vredesinitiatieven.

En de West Bank? Realiseren we ons dat de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever ook een eeuwenoude band hebben met de akkers, bomen, huizen en de grond of steunen wij de ultra-orthodoxe Israëlische settlers die veel te vaak – zonder dat het Israëlische leger ingrijpt – bezig zijn deze bewoners te verdrijven en hun olijfboomgaarden om te spitten – iets wat trouwens volgens de Torah-voorschriften verboden is.

Al jarenlang steun ik de organisatie Rabbijnen voor Mensenrechten en de ‘it’s time’- vredesactivisten, die de Palestijnen op de West Bank helpen met het aanbrengen van extra verstevigde hekken en camera’s, omdat het Israëlische leger te vaak faalt met orde handhaven. Je zou dus kunnen denken dat het leger klaarblijkelijk de settlers steunt.

Verkiezingen

Op 27 Oktober zijn er verkiezingen in Israël en een maand later in de Palestijnse gebieden. Met name vrouwen aan beide zijden weten dat. Zij vertrouwen erop dat verschillen van mening opgelost kunnen worden met een serieuze regering, gerechtelijke uitspraken en het voeren van onderhandelingen, en dat alles zonder wapengeweld.

In Israël bestaat het Hooggerechtshof nog. Het garandeert en handhaaft de nog steeds bestaande, maar door uiterst rechts bedreigde democratie. Ook wonen in Israël niet-Joodse, Arabisch-Israëlische burgers. Het gaat om ongeveer twintig procent van de bevolking. Zij hebben burgerrechten en mogen hun stem uitbrengen. Een deel ervan zal naar de Arabische partijen gaan.

Die partijen zijn toegestaan en mogen, zo oordeelde het Hooggerechtshof deze week, meedoen – ondanks dat de regering voorstelde om ze van de stembiljetten te schrappen. Wel burger wel een baan, wel belasting betalen maar niet kunnen stemmen op de partij van jouw keuze; dat kan in een echte democratie natuurlijk niet. En gelukkig, gelukkig is Israël nog steeds een echte democratie.

Dichtbij

Waar staat u? Sluit u zich aan bij de groeiende en door de meeste media gesteunde anti-Joodse acties met als achtergrond-redenering de leus ‘Van de rivier tot de zee Israel weg ermee’? Of staat u met mij achter de door de Nederlandse regering onderschreven tweestatenoplossing? En zo ja, wat dragen wij vanuit Nederland
daar dan concreet aan bij?

Voorstel: de Nederlandse regering stuurt een officiële, positieve reactie over deze beslissing van het Israëlische Hooggerechtshof en sbegint daarnaast met daadwerkelijke steun aan projecten van de vredesactivisten, met name van de vrouwen van beide zijden. Doe eens iets positiefs, want: ‘Het kan wel!’