Eindelijk hebben zij ook ‘genocide’ – column Harry Polak

In zijn maandelijkse column beschouwt Harry Polak hoe zijn familie voor en na de oorlog met het Jodendom is omgegaan en wat zijn eigen antwoord op zijn Joodse achtergrond is geweest. Nu hij in Israël woont, ziet hij met lede ogen aan hoe dat land in de beklaagdenbank is gekomen in Nederland. De propagandaoorlog van Hamas, Qatar en Iran heeft gewerkt. Nu hebben zij ook hun ‘genocide’.

De ouders van mijn vader (zijn aandenken zij tot zegen) liggen op Toepad, de orthodox-Joodse begraafplaats in Rotterdam. Ze overleden, de Hemel zij geprezen, voor de Sjoa. Hen heb ik niet gekend, want ik ben naoorlogs. Mijn vader kreeg een reguliere Joodse opvoeding. Een besnijdenis en hij werd bar mitswa. Hij was de jongste van drie kinderen.

Mijn oom Simon, de middelste, overleed als twintiger en heeft ook eeuwige rust op Toepad. Mijn tante Renée, die heb ik wel gekend, trouwde met een Griek. Niet-Joods, hij viel waarschijnlijk op haar geprononceerde Joodse uiterlijk waarmee ze ook heel goed voor Grieks kon doorgaan. Griekenland kon haar meer bekoren dan haar Joodse komaf. Zij moest onderduiken in België. Haar huwelijk met een niet-Joodse Belg, het huwelijk met de Griek liep op de klippen, hielp niet. Voor haar had het Jodendom daarna definitief afgedaan.

Loslatingsproces

Ook mijn vader trouwde met een niet-Joodse partner. Toch was het Joods-zijn voor hem nog steeds belangrijk. Hij nam er geen afstand van, zoals zijn oudste zus. Maar alles bij elkaar was hij wel op weg naar assimilatie. Mijn acht jaar oudere, aan corona overleden broer heeft dat loslatingsproces met succes afgerond. Zijn twee zoons en drie kleinzoons zijn volledig geïntegreerd in het nogal christelijke Katwijk aan Zee. Met zijn oudste zoon, mijn neef dus, die baptist is geworden, heb ik goed contact. Zijn kerkelijke gemeenschap is zelfs pro-Israël.

Teruggegaan

Anders dan mijn broer heb ik de weg terug naar het Jodendom ingeslagen. Al kreeg ik amper een Joodse opvoeding, ik was me er goed van bewust dat ik een Joodse vader had. Daarom zijn mijn vrouw en ik met onze drie dochters uiteindelijk lid geworden van de Liberaal Joodse Gemeente (LJG) Amsterdam. Daar was ik vrij actief, onder andere als een van de eerste beheerders van de website, later als bestuurslid en vooral als voorzitter van de dialoogcommissie die contact zocht met moslims, andere religieuzen plus humanisten.

Niet vergeten

Het zionisme kreeg ik in mijn korte periode bij Haboniem, de socialistisch-zionistische jeugdvereniging, met de paplepel ingegoten. Niettemin was er in die periode geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om naar Israël te verkassen. Dat idee kwam pas veel later op na de pensionering van mijn vrouw en mij. Aanvankelijk was het ons plan om te gaan overwinteren in één van de Mediterrane landen of Portugal. Mijn vrouw was echter de belofte aan onze jongste dochter niet vergeten om naar Israël te komen, waar zij was gaan wonen.

Luchtalarmen

Naar het Joodse land vertrekken is best logisch is als je Joods bent. Natuurlijk waren we ervan doordringen dat de Joodse staat niet het meest veilige land ter wereld is. We hadden tijdens één van onze Israëlische vakanties al eens een oorlog met Hamas plus bijbehorende luchtalarmen meegemaakt. Maar je kunt hier Joods zijn zonder iets te hoeven uitleggen, verdedigen of verantwoorden.

Beklaagdenbank

Met lede ogen zie ik aan hoe de stemming in Nederland ingrijpend is veranderd als het om het Joodse land gaat. Israël staat voluit in de beklaagdenbank. Mede veroorzaakt door de ultrarechtse regering-Netanyahu. Er zijn tal van Nederlandse Joden die meedoen aan de anti-Israël-hetze.

De club ‘Joden Zeggen Nee’, bijvoorbeeld, heeft er inmiddels geen probleem mee om Israël van ‘genocide’ te beschuldigen. Uiteraard ben ik het met hen eens dat de oorlog tegen Hamas in Gaza verschrikkelijk is voor de Palestijnen daar. Dat wens je je ergste vijand niet toe. Hoe kan alles daar ooit weer opgebouwd worden? Maar… volkerenmoord? Serieus?

Dat zou dan de slechtst uitgevoerde ‘genocide’ zijn sinds mensenheugenis, want ondanks het hoge dodental (onder wie veel Hamasstrijders) neemt de bevolking nauwelijks af door het hoge geboortecijfer. Israël heeft zelfs meegewerkt aan een kindervaccinaties tegen polio.   

Propagandaoorlog

Het valt niet te ontkennen dat de strategie van Hamas, Qatar en Iran heeft gewerkt. Val Israël op onmenselijke wijze aan en wacht tot het land militair terugslaat om de rakettenregen te doen stoppen en alle gegijzelden te bevrijden. Zorg in de stedelijke oorlog voor veel Gazaanse burgerdoden – Hamas doet niet aan schuilkelders en luchtalarmen – met bijbehorende publiciteit, want dan krijg je de argeloze meute moeiteloos aan je kant. 

De gemiddelde tv-kijker [in Nederland, red.] heeft geen enkel benul van wat urbane oorlogsvoering inhoudt. Zeker als het om een vijand in burgerkleding gaat die telkens wegduikt. 

Palestijnen hebben altijd al het idee gehad dat de Joden ontzettend ‘geprofiteerd’ hebben van de Holocaust. Zoiets wensten zij óók als ultieme troefkaart op weg naar een Palestijnse staat ‘van de rivier tot de zee’. Het is natuurlijk helemaal prachtig als je de Joden als dader kunt aanwijzen. Twee vliegen in één klap.