Hoop doet leven – column Harry Polak

Vanuit zijn woonplaats in Israël volgt columnist Harry Polak de ontwikkelingen in de Golfregio op de voet. Gaat het verder escaleren of niet? En zo ja, wordt Israël nog betrokken in de oorlog? Speculeren of niet, toch is het van groot belang om de hoop niet te laten varen.

Nu de oorlog tussen Iran en de VS weer is opgelaaid, zijn wij in Israël extra op onze hoede. Amerika heeft inmiddels talloze bombardementsgolven op Iran ondernomen. Ondertussen wordt druk gespeculeerd over een grondactie om aanvallen op schepen in de Straat van Hormuz te voorkomen. Allerlei bruggen en tunnels van Iran langs die zeestraat werden gebombardeerd, zodat het heel moeilijk wordt om Iraanse versterkingen naar dat gebied te sturen als de Amerikanen daar landingen op touw gaan zetten.

‘Boots on the ground’

Allemaal speculaties. Maar met Trump weet je het nooit. Al heeft hij de Amerikaanse kiezers beloofd geen boots on the ground in te zetten. Er wordt beweerd dat Israël heeft aangeboden om mee te doen met bombardementsvluchten. De Amerikanen hebben daar nu geen behoefte aan.

De Iraniërs op hun beurt laten Israël er eveneens buiten. Ze hebben blijkbaar hun handenvol aan de oorlog met de VS in de Golfregio. De Golfstaten en ook Saoedi-Arabië worden volop bestookt vanwege de Amerikaanse bases daar. En Iran zal ook wel beducht zijn voor de Israëlische luchtmacht. De vraag is natuurlijk hoe lang Israël buiten schot blijft. De Jordaanse havenstad Akaba werd eveneens onder vuur genomen door Iran. Dat zijn de directe buren van Eilat, dus de oorlog komt dichterbij.

Zeer welkom

Er zijn bemiddelaars bezig om een gevechtspauze in te gelasten, maar Trump houdt het (nog?) af. Zoiets zou ons zeer welkom zijn, want onze dochter en haar gezin uit Spanje hopen volgende week aan te komen voor een bezoek van een paar weken. Ze hebben al eens eerder moeten afzien van een trip naar Israël omdat hun prijsvechter de vluchten onmiddellijk staakte vanwege het risico op een acute oorlog.

Hoe verder?

Het voelt heel vreemd aan, deze steeds serieuze dreiging om de hoek. Gewoon doorgaan alsof er niks aan de hand is, zoals veel Israëli’s doen, is nog het beste. Tenminste als je niet bent getroffen door slechte tijdingen, zoals gesneuvelde familieleden, want dan staat je leven al op zijn kop. Doch ook dan dringt zich, als het eerste grote verdriet enigszins is verwerkt, op den duur de vraag op: hoe verder?

Daarom heb ik als lid van de tweede of naoorlogse Joodse generatie, opgegroeid in Nederland, altijd groot respect gehad voor de overlevenden die na de Sjoa opnieuw hun leven zijn gaan opbouwen. De hele sterken hebben ook nog veel energie gestopt in de restauratie van de Joodse gemeenschap.

Normaal leven

In Israël werd dat niet alleen gedaan door uit Europa en de Arabische wereld gevluchte Joden tijdens het uit de grond stampen van het Joodse land. Na iedere oorlog gingen Israëli’s weer verder ondanks de wonden die werden geslagen. In de hoop dat het eens mogelijk zou worden om een normaal leven met de Palestijnse en Arabische buren te leiden.

Pasgeleden zag ik een stelling langskomen van de Oxford Union waar mijn haren recht van overeind gingen staan. Glashard werd beweerd dat ‘Israël nooit echt vrede wilde met de Palestijnen’. Er waren befaamde voorstanders en tegenstanders uitgenodigd en ondanks heftig inhoudelijk verweer van de deskundige opposanten tegen die onzinnige stelling, werd die aangenomen – 208 tegen 129. Zo gaat het bij de Oxford Union als Israël op de pijnbank wordt gelegd. En niet alleen daar…

Madrid

Toch is het van groot belang om de hoop niet te laten varen. Tenslotte werd de VN-resolutie ‘zionisme is racisme’ van 1975 jaren later in 1991 ingetrokken. Dat had te maken met baanbrekende gesprekken tussen de Arabische aartsvijanden en Israëli’s in Madrid. Tegenwoordig wordt Israël niet slechts racisme verweten, de beschuldiging van genocide door Israël op de Gazanen is niet van de lucht. Deze mantra wordt in tal van kringen eindeloos herhaald.

Toch is het niet ondenkbaar dat de genocide-roepers eens tot inkeer zullen komen, net zoals de VN de racisme-resolutie schrapte. Wat gigantisch zou helpen, is een ondubbelzinnige uitspraak van het Internationaal Gerechtshof dat er geen sprake is geweest van volkerenmoord. Israël heeft een sterke zaak. Als je bedenkt dat het heeft meegewerkt aan een inentingscampagne tegen polio voor kinderen in Gaza. Dat valt toch niet te rijmen met de genocide-leuze?

Verschrikkelijk

Wat al degenen die tegen Israël tekeergaan, wellicht een beetje aan het denken kan zetten is de scherpe kritiek van Gazanen, andere Palestijnen (en Arabieren) op Hamas. Wat hebben de islamisten nu bereikt met hun moordpartij die zij op 7 oktober 2023 zijn gestart? De oorlog van Israël tegen Hamas is ronduit verschrikkelijk. Militaire experts geven echter aan dat genocide heel iets anders is dan het bevechten van een vijand die zich verstopt tussen burgers en hen geen enkele bescherming biedt.