Beveiliging is van levensbelang – blog Raya Haller

Voor de in Israël wonende Nederlandse Raya Haller is het de tweede keer dat zij te maken krijgt aanvallen uit Iran. Net als in juni vorig jaar schrijft ze een blog voor Jonet.nl over haar bevindingen. Nu de oorlog met Iran zijn derde week in is gegaan, lijken de aanvallen op Israël voor gewenning te zorgen. Tegelijkertijd komen er akelige berichten uit Nederland binnen.

Even voor het plaatje: terwijl ik dit schrijf, staat de teller van het aantal luchtalarmen op 102. Vannacht ging het al flink tekeer en bij daglicht lijkt het opeens nog heftiger. Bij het laatste alarm werden zelfs zes plekken in centraal Israël geraakt, maar ook daarna gaat het aantal aanvallen op ons door.

We beginnen de geluiden te herkennen: het schrille gefluit van de Iron Dome, gevolgd door de boem waarmee een raket uit de lucht wordt geschoten, vaak direct boven je hoofd. Aan de trilling van de grond voel je of het dichtbij is of verder weg. Gebeurt dit echt bij ons? Het voelt surrealistisch.

Levensbelang

Tegelijkertijd komen de akelige berichten uit Nederland binnen. Ik praat veel met mijn vrienden en vooral met mijn vriendin Shanna over wat er is gebeurd: eerst bij de synagoge in Rotterdam en daarna bij het Cheider, de Joodse basisschool in Amsterdam. Een van Shanna’s kinderen zit op de middelbare school Maimonides, net als ik vroeger.

Toen had ik nooit gedacht dat de beveiliging ooit echt van levensbelang zou zijn. Vroeger was de sjoumer gewoon onderdeel van het schoolleven: de man die op vrijdag falafel maakte, aan wie mijn vader Israëlische kranten gaf en met wie iedereen een gezellig babbeltje maakte. Maar nu gebeurt er opeens echt iets, en dat choqueert.

De kinderen van Shanna en mij lijken op een rustige manier met de situatie om te gaan. “Het is wat het is,” zeggen ze, en “we roeien met de riemen die we hebben.” Maar dat is waarschijnlijk slechts een deel van het verhaal.

Bezoek

Een collega van het Elah Centrum vertelde me over haar bezoek aan Zarzier, in het noorden van Israël, waar vorige week raketten insloegen. Families die gelukkig in hun schuilkamer waren, raakten hun huizen kwijt. In het meteen daarna opgezette opvangcentrum bieden vier collega’s eerste psychologische ondersteuning. Vooral de kinderen die hun huis hebben verloren, blijken hier veel behoefte aan te hebben.

Eigenlijk zou ik midden deze week met mijn kinderen naar Nederland vliegen voor de bar mitswa van mijn neefje. Maar El Al heeft alle vluchten afgezegd. Aan de ene kant is dat teleurstellend, maar aan de andere kant wil je in deze situatie juist thuis zijn, alleen al om de onzekerheid over de terugreis te vermijden. Hoe vreemd het ook klinkt, zo voelt het echt. Juist nu is je eigen huis goud waard.

Voor donaties aan het Elah Centrum zijn welkom. Wij maken ons hier op voor een aantal heftige dagen. Ik zal daarvan verslag doen waar het kan.

Raya Haller is medewerker digitaal en externe relaties van Elah, een stichting die in de frontlinie staat van de psychologische hulp in Israël.