Boycot – column Harry Polak

Plots ging de opening van het nieuwe Nederlandse ambassadegebouw maandag niet door. De reden laat zich raden, aldus columnist Harry Polak, die zijn mening geeft over de gang van zaken tussen Nederland en Israël. ‘Nederland is nog steeds een bevriende natie, maar de Israëli’s hebben al een tijdje door dat er in Holland een gure wind is gaan waaien als het om Israël gaat.’

In Ramat Gan, nabij Tel Aviv, zou maandag het nieuwe onderkomen van de Nederlandse ambassade geopend worden. In de uitnodiging las ik dat de secretaris-generaal van het ministerie van Buitenlandse Zaken aanwezig zou zijn. Het was voorts een mooie gelegenheid om de nieuwe Nederlandse ambassadeur in Israël te introduceren.

De vorige, een heel sympathieke en beminnelijke dame, is naar haar nieuwe standplaats vertrokken: Moskou, of all places. Toen ik dat na een overleg met haar hoorde, zei ze er betekenisvol bij dat ze in de Russische metropool geen schuilkelder had zoals in Israël. In de vroege maandagochtend zag ik een kort mailtje binnenkomen: de opening was afgelast. De reden laat zich raden.

Uitwijzen

Na de invoering van de Nederlandse boycot van producten uit Israëlische, lees Joodse, nederzettingen op de Westoever liet het antwoord van de Israëli’s niet lang op zich wachten. Diplomaten die vanuit Israël voor de Nederlandse vertegenwoordiging bij de Palestijnse Autoriteit in Ramallah werken, moeten het land binnen week verlaten. Dat wil niet zeggen dat zij hun werk bij president Mahmud Abbas en de zijnen niet kunnen voortzetten, alleen kan dat niet meer vanuit de Joodse staat. Eerder werd gedreigd Nederlandse diplomaten uit te wijzen die in Kiryat Gat bij een hulporganisatie voor Gaza werken. Dat ging uiteindelijk niet door.

Kopgroep

Nederland bevindt zich inmiddels in de kopgroep van Europese landen die producten uit Israëlische nederzettingen op de Westoever (‘Judea en Samaria’, zeggen ze vaak in Israël) aan een boycot hebben onderworpen. Spanje en Slovenië deden dat al eerder, maar Slovenië is erop teruggekomen. België en Ierland komen eraan. En er is middels een hele rij landen die heeft aangekondigd mee te doen doen: het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Polen, Portugal en alle Scandinavische landen. Canada is ook van de partij.

De EU als geheel kent nog geen importverbod. Wel kunnen producten uit nederzettingen (doorgaans wijn, olijfolie en dadels) niet rekenen op een gunstig tarief, zoals artikelen uit Israël zelf op basis van het Associatieverdrag tussen de EU en Israël.

Krant

In EW van 19 september was een informatief artikel te lezen van Jigal Krant, de culinair journalist, over zijn favoriete tahini. Die valt onder het importverbod, maar de importeur gaat in beroep. Jigal heeft de kwestie tot op de bodem uitgezocht en reisde daarvoor zelfs naar de fabriek op de Westoever. Hij sprak met de directeur, een ‘Samaritaan’, die aangaf dat de fabriek in zogenaamd B-gebied ligt, dat is Palestijns gebied, en is ingeschreven in Nablus als een Palestijnse onderneming.

Doch, de postcode is dezelfde als van het iets verderop gelegen Har Bracha, een Joods dorp, pardon ‘nederzetting’, dat zich in (door Israël beheerd) C-gebied bevindt. Voor de boycot zijn de postcodes leidend. Of moet ik schrijven lijdend, want zowel Joden als Palestijnen gaan eronder gebukt.

Als de tahini niet meer ingevoerd mag worden, dan betekent dat ontslag voor een deel van de Palestijnse werknemers. Ongeveer een vijfde van de export gaat naar Europese landen. De rest gaat naar de VS en naar de Israëlische afzetmarkt.

Lobby

Ondertussen vraag ik me af of het zo ver was gekomen met die boycot als de fanatieke kern van de kolonistenbeweging zich sinds het aantreden van het kabinet-Netanyahu niet steeds agressiever was gaan gedragen. Naar mening idee hebben zij daarmee de boycot bevorderd. Al was er reeds lang een lobby uit pro-Palestijnse hoek gaande om minstens tot zo’n boycot te komen.

Ik heb niet de minste behoefte om de Hilltop Youth – de radicale jongeren van de sterk religieuze kolonistenbeweging – te verdedigen. Zij spelen eigen rechter ten opzichte van de Palestijnen, wat ik totaal onaanvaardbaar vind. De reactie van de Israëlische autoriteiten op het geweld van dit type dolgedraaide kolonisten is volgens mij beschamend lauw.

Anderzijds moet me van het hart dat de vele aanslagen van Palestijnse zijde op Joodse inwoners van de Westoever, in feite een Jordaanse term, veelal nauwelijks tot het nieuws in het Westen doordringen.  

Recent vonden bijvoorbeeld twee terreurdaden plaats die in geen enkel algemeen Nederlands nieuwsmedium werden gemeld. In het ene geval werd een vader van zes kinderen door een Palestijn gedood en in het andere geval werd een zoon, een reservist, van de Israëlische ambassadeur in de VS zwaargewond nadat een Palestijn met zijn auto op hem was ingereden.

Bevriende natie

Er is dringend behoefte aan evenwichtige berichtgeving. De CJO-reactie over de controle op Schiphol gericht op souvenirs die onder de boycot vallen is daar een mooi voorbeeld van. Nederland is nog steeds een bevriende natie, maar de Israëli’s hebben al een tijdje door dat er in Holland een gure wind is gaan waaien als het om Israël gaat.