Een klein wonder – column Ya’akov Almor

Het is niet altijd een makkie om de taken van de sjamash [koster, red] en de gabai [de dienstregelaar, red.] op je te nemen, zo wordt uit de column van Ya’akov Almor duidelijk. Een zoekgeraakt voorwerp kan voor veel gedoe zorgen. Niettemin zorgde een klein wonder voor een eind goed al goed.

Haar verzoek landde op dinsdagavond, drie dagen voor Rosj Hasjana, op mijn telefoon. ‘Kun jij alle voorbereidingen overnemen voor Rosj Hasjanna?’ schreef Sharon mij op WhatsApp. ‘Ik moet mijn partner onmiddellijk naar het ziekenhuis in Be’er Sheva rijden en heb geen idee wanneer we weer thuis zijn. Ga er vanuit dat ik er niet op vrijdagavond, noch op sjabbat of zondagochtend bij kan zijn.’

Masorti

Sharon is de virtuele motor achter Beth Elisheva, de kleine conservatieve Masorti-synagoge in Mitzpe Ramon. Ik had haar al eerder beloofd om te helpen – na de recente schilderbeurt in het gebouw heb ik opgeruimd en schoongemaakt. Ze zou met een paar andere leden taken vervullen om onze sjoel, een klaslokaal in een voormalige middelbare school, klaar te stomen voor de hoge feestdagen. Algauw bleek dat ik er alleen voor stond.

Die schoonmaakklus pakte uit als een veel grotere taak dan ik had verwacht. Het voorportaal was een verschrikkelijke bende, en op de toiletten moesten deuren en sloten worden gerepareerd. Bovendien diende de voorplaats buiten met een hogedrukspuit worden schoongemaakt.

Kwajongens

Toen ik op woensdagochtend de synagoge betrad, bleek dat kwajongens een paar van onze ramen hadden opengedaan, troep naar binnen hadden gegooid en een paar gordijnen met rails en al van het plafond hadden getrokken. Gelukkig konden deze tolerante jochies niet meer kwaad doen, omdat er tralies voor de ramen zitten. Het werd nachtwerk.

Toen ik op donderdagmiddag alles op orde had, volgden de praktische voorbereidingen voor de diensten: hebben we alles voor de kiddoesj in huis, zijn er genoeg water en versnaperingen, is het gemeenschappelijke servies schoon? Ook de dozen met machzoriem [gebedenenboeken voor Ros Hasanna en Jom Kipoer, YA] moesten voor gebruik klaarliggen.

En wie is op sjabbat onze ba’al koré, degene die de Torah voorzingt? Deze man kreeg ik na vele pogingen ook te pakken. Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan met opsommen, maar bespaar u verdere details. Wel kan ik u verzekeren dat bij ons de leesbeurten altijd eerlijk verdeeld worden.

Twintig

Zowel de vrijdagavonddienst als de ochtenddienst van de eerste dag van Rosj Hasjanna werden relatief goed bezocht. We waren met zo’n twintig mensen. In onze diensten zijn mannen en vrouwen volledig gelijk: ze vervullen dezelfde taken. In de praktijk betekent dit dat ook vrouwen de dienst kunnen leiden en de Torah-afdeling mogen voorzingen. Kortom, in de ogen van de naburige jeshivot een gruwel!

Aan het eind van ochtenddienst kwam een van onze gasten, John Elkins, op me af. “We hebben genoten vandaag  Ik ben hier vandaag met mijn vader, rabbijn Dov Elkins, maar morgen komen we graag met de hele familie, om het blazen van de sjofar (ramshoorn) te horen.”  Wanneer de eerste dag van Rosj Hasjanna op sjabbat valt, wordt er geen sjofar geblazen. Op de volgende dag kan dat dus wel. Iedereen zag er naar uit.

Sjofar

Op zondagochtend hadden we bij aanvang maar nipt een minjan, maar gelukkig bleven er mensen binnendruppelen. Na een uur ontsloot ik de kast waar de sjofar gewoonlijk in ligt. We zouden hem later op de ochtend nodig hebben. Maar toen ik in de kast keek, sloeg de paniek mij om het hart. Geen sjofar te bekennen! Het schaamrood stond me op de kaken.  Waarom had ik niet eerder in de kast gekeken?

Onze voorzanger, een aardige jongeman die voor de feestdagen speciaal uit Jeruzalem was gekomen, rende vervolgens twee straten verder naar de synagoge van Chabad. Na tien minuten keerde hij  hijgend terug. Geen sjofar. Wat een sof. Hierna ging de deur van ons klaslokaal open en kwam de gehele familie Elkins binnen.

“Rabbijn Elkins,” begon ik, “het spijt ons, maar we hebben geen sjofar.” De oude rabbijn tilde met een grote glimlach zijn mooi geborduurde tallietzak hoog op. “Geen nood, ik heb mijn sjofar hier.” Soms heb je net even een klein wonder nodig!