‘Gelukkig naoorlogs?’ – column Theo van Praag

‘Denken we in eeuwen, jaren, maanden of in dagen? Eind maart organiseerde de vereniging JONAG een prachtige jubileummiddag onder de dubbelzinnige titel: 20 jaar JONAG: gelukkig naoorlogs! WIJ zijn in Nederland nog steeds gelukkig van NA de oorlog. Dat geldt niet voor miljoenen mensen op slechts 4 uur vliegen. Brandhaarden in Israël, Gaza, Syrië, Irak, Libië, of zelfs maar 2,5 uur vliegen naar Kiev in de Oekraïne. Gelukkig naoorlogs: begin juni kwam de vlam in de pan in Israël en Gaza. Een dagelijkse stroom vreselijke berichten vulden alle media en demonstraties vervuilden onze steden. Ondertussen werd het steeds ernstiger in de Oekraïne, met voor Nederland het dieptepunt met het neerhalen van de MH17 op 17 juli.

In het Midden-Oosten was Israël enigszins uit het nieuws en kwam IS of ISIS steeds bloediger naar buiten. Zodra Israël er niets mee te maken heeft, blijven demonstraties uit. Duizenden Yezidí’s verhongeren, mannen worden massaal vermoord, vrouwen en dochters worden geroofd en verkracht: het is allemaal heel tragisch maar zonder Joden niet iets waar men zich in Nederland openlijk tegen verzet of op het Museumplein of elders tegen te hoop loopt. Medio augustus was er een bijeenkomst van JMW over de Midden-Oostencrisis IN Nederland. Er werd door velen gepraat over gevoelens, zorgen en gedachten in de contacten met mensen om je heen. Met je buren, je familie, je vrienden. Zijn je vrienden nog je vrienden? Kan ik nog rustig in de straat lopen waar ik al vele jaren woon? Kan ik nog de krant lezen, tv kijken of Facebook gebruiken zonder gek te worden van alle ellende of zelfs psychisch of fysiek aangevallen te worden? Denken we alleen ver weg of ook heel dichtbij? In Frankrijk en Duitsland, schrijft de BBC, zijn synagogen en Joodse community centra bestookt met brandbommen. In Engeland wordt een rabbijn bij een Joodse kostschool aangevallen. In Australië wordt een bus met Joodse schoolkinderen door teenagers uitgescholden met “Heil Hitler” en ze worden bedreigd dat hun kelen zullen worden doorgesneden. Als gevolg hiervan melden kranten dat er een ‘vloedgolf van antisemitisme in Groot-Brittannië’ is, en dat Europa wordt geconfronteerd met de ‘slechtste tijden sinds de nazi’s en dat we getuigen zijn van een dramatische stijging van het wereldwijde antisemitisme’.

Het is 13 augustus 2014: in Nederland besteedt de AVRO extra aandacht aan het Midden-Oosten. Radio 1. EenVandaag (AVRO).Twee radiojournalisten Suzanne Bosman en Bas van Werven. Vanaf vandaag zal iedere dag aandacht worden geschonken aan één van de gebieden in het Midden-Oosten waar van alles aan de gang is. Tja, dat is allemaal zo verwarrend. “We beginnen vandaag met een poging orde in de chaos te brengen en schakelen over naar Syrië”.  Vraag aan de correspondent ter plaatse: “Gelooft men in Syrië ook in allerlei complot-theorieën over ISIS? Vandaag was er iemand in Nederland werkzaam bij het ministerie Veiligheid en Justitie die daarover twitterde.” Antwoord: “Ja hoor, er wordt hier door mensen gesproken over de situatie zoals hij is. Men denkt dat Amerika achter de ISIS-troepen staat.” Vraag van journalist Bas van Werven van EenVandaag: “Amerika, dus de zionisten?” Antwoord uit Syrië: “ja hoor, dat denkt hier iedereen. Isis is een complot van zionisten. ISIS is gewoon de Syrische regering. Bedoeld om Israël te beschermen, een samenzwering om Syrië kapot te maken.” Nederland: augustus 2014. Het Parool, vrij onverveerd, publiceert een artikel op 2 augustus over de gemeente Amsterdam die een omstreden nieuwe Islamitische scholengemeenschap blokkeert. Het college, wethouder Simone Kukenheim, schrijft Het Parool, vindt radicale uitspraken van bestuurslid Abdoe Khoulani reden geen huisvesting aan te bieden. Een partijgenoot van het radicale bestuurslid Khoulani twittert, citaat in Het Parool: “ de Joodse (!) wethouder Kukenheim blokkeert Islamitisch voortgezet onderwijs in Amsterdam.”  De verzetskrant citeert dit zonder commentaar. Niemand in de daaropvolgende week reageert hierop. Zijn wij nog gelukkig naoorlogs?’