Deze week vindt in Tel Aviv de jaarlijkse Pride manifestatie plaats, dit keer met het thema ‘biseksualiteit’. Een opinieonderzoek in Israël dat gisteren werd gepubliceerd, wijst uit dat inmiddels 79 procent van de Israëlische Joden voorstander is van het legaliseren van het homohuwelijk.
Volgens Chidoesj, de groep voor religieus pluralisme die het onderzoek liet uitvoeren, is de steun voor het homohuwelijk nog nooit zo groot geweest als nu. Vorig jaar was 76 procent voorstander en in 2009 was dat 53 procent.
Het Rafi Smith Polling Institute deed een opiniepeiling onder vijfhonderd Joods-Israëlische volwassenen. De vraag was: “Vindt u dat stellen van hetzelfde geslacht moeten kunnen trouwen of een samenlevingscontract moeten kunnen hebben?” De fout-marge bij het onderzoek was 4,5 procent.
Net als in het verleden blijkt een bevestigend antwoord op die vraag omgekeerd gerelateerd te zijn aan strenge religieuze opvattingen en rechtse politieke meningen. Van seculiere Joden is 92 procent voorstander en van aanhangers van het linkse Meretz en de centrum-linkse Zionistische Unie stemde zelfs honderd procent voor. Dit tegenover nul procent van de charediem en 65 procent van stemmers op de kolonistenpartij haBayit haYehudi.
In het midden van het politieke en religieuze centrum steunde een grote meerderheid het homohuwelijk. Zo’n negentig procent van de traditionele, maar niet echt religieuze Joden en 77 procent van de traditionele, wel enigszins religieuze Joden is voorstander. Maar ook onder de centrum-rechtse en rechtse Joden (Kulanu, Likud en zelfs de havikenpartij Yisrael Beiteinu) krijgt het idee veel steun, gemiddeld rond de tachtig procent.
Israël kent nog geen homohuwelijk. Net als andere levenscyclus-gebeurtenissen valt het huwelijk onder het gezag van het orthodoxe Opperrabbinaat. De staat erkent echter wel homohuwelijken die in het buitenland zijn gesloten. In een verklaring bij de publicatie van het opinieonderzoek uitte rabbijn Uri Regev, directeur van Chidoesj, kritiek op de regering. Hij stelt onder andere dat de kloof tussen regering en publieke opinie steeds groter wordt. Hij wijt dit aan de afhankelijkheid van de regering van de steun van ultra-orthodoxe partijen.
