Naomi Italiaander stopt als raadslid JA21

Het raadslidmaatschap laat zich moeilijk combineren met een fulltime baan in het bedrijfsleven, zo ondervond Naomi Italiaander. Het enige Joodse gemeenteraadslid van Amsterdam heeft daarom besloten haar zetel neer te leggen. “Ik neem dit besluit niet lichtvaardig,” zegt Italiaander tegen Jonet.nl. Ze was sinds maart van dit jaar namens JA21 lid van de Amsterdamse raad en werd met 2.913 voorkeurstemmen gekozen.

‘Ik leg mijn raadszetel neer. Mijn functie in het bedrijfsleven blijkt niet goed te combineren met het raadslidmaatschap — beide verdienen volle aandacht. Voor mijn voorkeursstemmers: die stem blijft middels JA21 onverminderd overeind. Dank allen voor het vertrouwen’, schrijft Italiaander op X.com. De tweemansfractie in de raad heeft al gereageerd op het besluit om te vertrekken.

‘Ontzettend spijtig. Hoewel wij Naomi’s beslissing uiteraard volledig respecteren en ondersteunen, vinden wij het ook jammer haar als raadslid en collega te moeten missen. Dank voor jouw tomeloze inzet voor de stad en specifiek de joodse gemeenschap. Wij zullen met dezelfde passie jouw werk blijven voortzetten. Stef Keij is de eerstvolgende kandidaat. We wensen Naomi alle goeds’.

Geen makkelijke keuze

Aan Jonet.nl legt Italiaander uit waarom ze ermee stopt. “Het raadslidmaatschap vraagt eigenlijk meer dan de officiële uren die ervoor staan, zeker als je het serieus wilt doen. Mijn functie in het bedrijfsleven is ook fulltime, en op een gegeven moment kun je niet twee dingen voor honderd procent blijven doen.” Ze stopt ermee. “Dat is geen makkelijke keuze, maar wel een noodzakelijke. Ik ben mijn kiezers dankbaar voor het vertrouwen en hoop dat de partij het geluid waar ik voor stond blijft vertegenwoordigen.”

Hoge werkdruk

Het is niet voor het eerst dat een Amsterdams raadslid vroegtijdig stopt omdat de politiek niet valt te combineren met een baan. In de hoofdstad krijgen raadsleden een vergoeding van netto tussen de 1.600 en 2.100 euro per maand, afhankelijk van overige inkomsten, voor circa drie dagen werk per week. Echter, wie het volksvertegenwoordigerschap goed wil uitoefenen is zeker vier dag per week of meer bezig.

Groot verloop

Wegens de financiële crisis van toen werd de vergoeding voor het raadslidmaatschap in 2010 versoberd naar 2.138 euro per maand, een bedrag waarvan de helft netto over bleef. Alle raadsleden hebben er dan ook een baan bij, vaak fulltime, omdat ze anders hun relatief hoge Amsterdamse vaste lasten niet kunnen ophoesten. Mettertijd leverde dit een groot verloop op onder uitvallende raadsleden die beide functies niet met elkaar bleken te kunnen combineren.

Kiezen

Structureel vertrek onder raadsleden, vaak door de zware combinatie met een baan, bleef met de jaren een terugkerend probleem. Besloten werd om de vergoeding te verhogen, maar de 3.200 euro bruto die er nu voor staat is weliswaar hoger, maar voor velen nog steeds te weinig om ‘vol’ voor het raadslidmaatschap te kunnen gaan. Er moet dan ook gekozen worden, meestal gaandeweg de rit, waardoor Amsterdamse volksvertegenwoordigers er vaak vroegtijdig mee stoppen.

Voorkeurstemmen

Naomi Italiaander viel op in de verkiezingscampagne om haar pro-Joodse standpunten. Namens JA21 wilde ze een breekijzer zijn tegen het anti-Joodse geluid dat volgens haar en anderen domineert in de Amsterdamse raad. Ze stond op plaats drie van de lijst, maar werd tweede door het grote aantal voorkeurstemmen. Tijdens haar relatief korte raadslidmaatschap probeerde Italiaander onder meer om extra geld te krijgen voor de opleiding Jiddisch aan de UvA.

Activisme

In haar maidenspeech waarschuwde Italiaander voor een gepolariseerd politiek klimaat in de raad, waarin internationale kwesties meer aandacht krijgen dan concrete Amsterdamse problemen zoals schulden, het ondernemersklimaat en schone straten. Ze wees ook op ‘een gevaarlijk dunne lijn tussen antizionisme en antisemitisme’ en benadrukte zich niet alleen voor de Joodse gemeenschap te willen inzetten, maar voor iedereen die volgens haar ‘Amsterdam is kwijtgeraakt aan activisme’.

Verder sprak ze zich uit tegen wat zij ziet als een gedoogcultuur rond activisme in de stad.