(Goede)morgen – column Roland Vos

Roland Vos leeft sinds de luchtoorlog tussen Israël en Iran begon tussen hoop en vrees. Net als vele Joodse Nederlanders heeft hij familie en vrienden in het land, die moeten schuilen en in de Iraanse vuurlinie liggen. Vos omschrijft hoe hij in Nederland zijn dagen met veel emoties doorkomt.

Weer word ik wakker na, nu tien nachten, heftige dromen en weer was het eerste wat ik deed op mijn telefoon kijken wat er nu weer allemaal voor vreselijks gebeurd was.

Weer besef ik mij dat ik de luxe heb de hele nacht ongestoord in mijn bed te kunnen blijven liggen en ‘s ochtends op mijn gemak koffie te kunnen zetten en mij voor te bereiden op een gezellige drukke dag met werk, varen, interessante gesprekken en andere leuke dingen.

Weer realiseer ik mij hoe bizar dat is, wetende dat meer dan dertig familieleden en vele familie van bekenden en collega’s van mij, wonende in Israël, elke dag en nacht worden opgeschikt en wakker gemaakt door luchtalarmen, de schuilkelders in moeten, niet wetende hoe het verder moet en gaat.

Weer weet ik dat het eerste wat ik diverse collega’s vraag: “Gaat het, is alles okay?” zal zijn en weer wordt er met ingehouden tranen geantwoord: “Het gaat, tot nu toe zijn ze veilig”, met een niet uitgesporken ‘hoop ik’ erachteraan.

Weer zie en lees ik hoe misdadigers uit Iran het toch voor elkaar krijgen de Israëlische luchtafweer en beveiliging te doorbreken en dat bommen inslaan in diverse Israëlische steden, en ook de uit de lucht geschoten onderdelen van raketten schade aanrichten.

Weer zie ik hoe onschuldige mensen slachtoffer worden van de leiders van landen die goed of kwaad bedoeld geen andere keus zien dan op elkaar te gaan schieten, hoe triest maar kennelijk ook onoverkomelijk.

Weer voel ik mij machteloos tegenover al het kwaad in de wereld en weer realiseer ik mij dat ik alleen er weinig aan kan doen.

Weer heb ik die drang iets aan mijn familie te moeten laten horen, maar wat zeg je dan? Alles voelt als holle frasen en in dit uitzonderlijke geval, heb ik een tekort aan woorden om uit te drukken wat ik voel (Ik? Een tekort aan woorden?).

Sterkte, succes, we denken aan jullie, stay safe.
Ik weet het gewoon even niet.
Wat hebben ze hieraan terwijl ik mij zo voorstel dat de moeheid parten speelt, de zorgen groot zijn, de onzekerheid groot is en groter wordt.

Weer vraag ik mij af, zijn ze allemaal wel veilig? Maar gelukkig weet ik dat ze sterk zijn, vol vertrouwen en sommigen religieus – dat helpt, denk ik in dit geval – of gewoon berusten in de situatie.

Laten we met zijn allen hopen dat deze afschuwelijke oorlog snel voorbij is en dat de rechtvaardige zal (over)winnen. En dat mijn familie en alle anderen weer rustig kunnen slapen, een hele nacht in hun eigen bed, voor ons vanzelfsprekend, maar wat een luxe.

Vol zorgen, maar met goede moed, jullie neef(je) Roland