‘Mama, kan je mijn hand vasthouden?’ – blog Raya Haller

De oorlog, daar slaan ouders in Israël zich doorheen. Ook Raya Haller, die twee kinderen opvoedt. Eergisteren was het toch ineens even anders. In haar blog vertelt ze wat er gebeurd is.

Als alleenstaande moeder draag je tijdens de oorlog veel tegelijk. Werk, kinderen, zorgen dat er eten is, proberen de dagen normaal te laten voelen – en ondertussen altijd alert zijn, weten waar de schuilkelder is, op tijd rennen, ’s nachts wakker schrikken van alarmen. Het houdt niet op.

En het gaat goed. Echt. Tot het bij iets kleins ineens niet meer gaat.

Vanmorgen was onze wc verstopt. Een praktisch probleem, maar mijn systeem schoot direct in paniek. Alsof alles wat al weken onder spanning staat geen ruimte meer had om nog iets erbij te dragen. Misschien omdat het nooit alleen dat ene moment is. Misschien omdat het de optelsom is van alles.

Twee dagen geleden was er opnieuw zo’n nacht met zware alarmen. We hoorden een enorme klap en wisten meteen: het is dichtbij. Voor de tweede keer viel er een raketfragment in mijn straat. Daarbij is iemand omgekomen. Het nieuws verspreidde zich snel en ik kreeg de hele nacht berichten binnen.

Mijn dochter was die nacht voor het eerst echt bang. Ze vroeg: “Mama, kan je mijn hand vasthouden?” en bleef dicht bij me tot het weer stil werd. Juist in die realiteit zie ik door mijn werk hoe dit zich op grotere schaal afspeelt. In contact met mensen die in dezelfde constante druk leven, wordt zichtbaar hoe snel het systeem overbelast raakt en hoe weinig er soms nodig is om alles te veel te maken.

In deze tijd is er ook een nieuwe samenwerking ontstaan tussen het Elah Centrum en het initiatief ‘Iron Sisters’. Dat is een netwerk van religieus-orthodoxe vrijwilligsters dat vrouwen ondersteunt, met name de partners van reservisten, die door de oorlog zwaar belast zijn. Zij bieden dagelijkse praktische hulp zoals maaltijden, ondersteuning in het huishouden en zorg voor kinderen.

In het kader van deze samenwerking verzorgt het Elah Centrum de trainingen voor de vrijwilligsters, zodat ze niet alleen praktische hulp, maar ook emotionele ondersteuning kunnen bieden. Thema’s zoals omgaan met crisis, gedeelde traumatische realiteit en het bieden van empathische, niet-oordelende aanwezigheid komen aan bod.

Misschien is dat wel wat deze tijd van ons vraagt: niet alleen sterk zijn, maar ook erkennen hoe zwaar het is.