Met een theezakje de schuilkelder in – blog Raya Haller

Voor de in Israël wonende Nederlandse Raya Haller is het de tweede keer dat zij te maken krijgt aanvallen uit Iran. Net als in juni vorig jaar schrijft ze een blog voor Jonet.nl over haar bevindingen. In vergelijking met vorig jaar lijken zij en haar kinderen nu meer gewend te zijn aan wat er gebeurt. Met enige droge Nederlandse humor proberen ze zich er doorheen te slaan.

Gisterochtend om kwart over acht kwam het eerste pushbericht binnen: het is begonnen. Israël en Amerika hebben samen Iran aangevallen. Er zat nauwelijks tijd tussen melding en tegenaanval. De sirenes gingen vrijwel direct af. Ik denk dat ik gisteren zeker twintig keer heen-en-weer ben gelopen naar de schuilkelder. Het was intens. En anders dan de vorige keer.

Zenuwstelsel

In de vorige ronde leefde ik op adrenaline. Ik wist niet wat me te wachten stond. Alles was spannend en overweldigend. Mijn zenuwstelsel droeg me erdoorheen. Deze keer weet ik echter precies wat ik kan verwachten. Misschien maakt dat het zwaarder. De uitputting zit al in mijn lijf. Ik ben geen blanco pagina meer. Ik ben moe.

Trots

En toch. Als ik naar mijn kinderen kijk, voel ik geruststelling. Trots ook. Een van mijn zonen heeft autisme. Desondanks trekt hij bij het horen van het alarm zijn schoenen aan en loopt hij met mij mee naar beneden. In de schuilkelder zoeken mijn kinderen elkaar op. Hun communicatie verloopt soms anders, maar daar beneden vinden ze elkaar zonder woorden.

Inslag

Mijn zoon legt zijn hoofd tegen dat van zijn zus. Mijn dochter leunt tegen hem aan. We houden elkaars handen vast. Dat fysieke contact geeft mij rust. Gisterenavond was er een directe inslag in Tel Aviv. Het was heftig, met veel verwoesting. Eén vrouw is daarbij om het leven gekomen. Er gingen berichten rond dat het projectiel zelfs in onze straat was gevallen.

Even konden mijn dochter en ik elkaar niet bereiken. Zij was ergens anders en raakte in paniek, omdat ze dacht dat het bij ons was. Toen we elkaar eindelijk spraken en wisten dat iedereen veilig was, stuurde ze me dit bericht: ‘Eerst was ik bang om jullie. En toen jullie antwoordden, was ik bang om mijn jeans’, doelend op haar spijkerbroek.

Pickwick

Ik moest hard lachen. Dat razendsnelle schakelen van pure angst naar iets heel concreets en heel eigen — dat is geen oppervlakkigheid. Dat is hoe een puber zichzelf weer terug de veiligheid in denkt. Binnen ons team van het Elah Centrum proberen we ook de lichtheid vast te houden. Een collega stuurde vanuit de kelder een foto van haar kopje met Pickwick-thee.

Aan het Nederlandse theezakje hing een kaartje met de tekst: ‘Wanneer heb je voor het laatst iets spannends gedaan?’ De ironie ontging niemand, en die nuchtere, bijna droge Nederlandse humor hielp mij om even adem te halen. Intussen draait mijn werk bij het Elah Centrum op volle kracht. Iedereen die zich overweldigd voelt kan een WhatsApp-bericht sturen en vijf gratis behandelingen krijgen.

Heftige dagen

Daarnaast geven wij veerkrachtpresentaties en staan we in de hoogste staat van paraatheid, voor het geval we naar hotels moeten om ge-evacueerden bij te staan — in de hoop dat dat niet nodig zal zijn. Voor donaties aan het Elah Centrum zijn welkom. Wij maken ons hier op voor een aantal heftige dagen. Ik zal daarvan verslag doen waar het kan.

Raya Haller is medewerker digitaal en externe relaties van Elah, een stichting die in de frontlinie staat van de psychologische hulp in Israël.