Aan, pauze, play – blog Raya Haller

Het dagelijkse ritme in Israël is door de Israëlisch-Amerikaanse strijd met Iran behoorlijk veranderd. Dat constateert Raya Haller, die vanuit haar woonplaats aldaar een blog voor Jonet.nl over haar oorlogservaringen aan het thuisfront schrijft. Het is een leven geworden van aan staan, stoppen en weer doorgaan waar je gebleven was.

Sinds het begin van operatie Roaring Lion [Brullende Leeuw, red.] lijkt de tijd hier in Israël een ander ritme te hebben gekregen. Dagen en nachten lopen in elkaar over, en soms voelt het als één lange dag. In die omstandigheden geeft het houvast om te blijven werken, om iets te doen dat structuur geeft in een werkelijkheid die steeds weer kan kantelen.

Pauze, play

De realiteit voelt soms bijna surrealistisch. We staan voortdurend ‘aan’, altijd tot de sirene gaat en alles even stilvalt omdat we naar de schuilruimte moeten. We drukken dan op ‘pauze’. Daarna drukken we weer op ‘play’ en gaan we verder waar we waren gebleven. Tenminste, je probeert de draad op te pakken, maar soms loop je tegen een obstakel aan.

Deur dicht

Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld. Toen bleek na terugkomst uit de schuilkamer de deur van mijn huis van binnen in het slot te zijn gevallen. Ik kon er niet meer in. Binnen een paar minuten stonden er buren voor de deur om te helpen. Iemand kwam met een ladder, en uiteindelijk klom mijn buurman via het balkon naar binnen om de deur open te maken.

Honderd huizen

Zondag ging ik met mijn zoon wandelen. Ongeveer honderd huizen verderop zagen we de plek waar een raket was neergekomen. Eén huis is daar volledig met de grond gelijk gemaakt. Overal ligt puin. Pas als je er langsloopt, zie je hoe groot de radius van de vernieling eigenlijk is. Honderd huizen klinkt misschien als een afstand. Maar voor een raket is dat bijna niets. Het maakt pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar het leven kan zijn, en hoe dun de lijn soms is tussen pech en geluk.

Een plek

Later op de dag had ik een ‘steun-Zoom’ met de meiden van De Dutchess [een sociale groep van Nederlandse vrouwen in Tel Aviv, RH]. Het is fijn dat we elkaar hebben. We hebben ook een actieve WhatsApp-groep waar iedereen kan delen wat er speelt: zorgen, gedachten, of gewoon even hoe de dag is geweest. Zo’n plek waar mensen zich kunnen uiten maakt echt verschil.

Meeleven

Wat me deze dagen ook opvalt, is hoeveel berichten er uit Nederland komen. Mensen laten weten dat ze meeleven, dat ze aan ons denken en dat ze volgen wat hier gebeurt. Dat helpt enorm. Want hoe veerkrachtig mensen ook zijn en hoezeer we proberen de moed erin te houden; juist in periodes als deze blijkt hoe belangrijk het is dat er in een samenleving ruimte blijft voor verwerking. Voor gesprekken, voor therapie en voor plekken waar mensen hun ervaringen kunnen delen.

Steun-Zoom

Aanstaande woensdag om twaalf uur organiseert het Elah Centrum een steun-Zoom voor de hele Nederlandse gemeenschap in Israël. Zulke gesprekken organiseren we al sinds 7 oktober, omdat we telkens weer merken hoeveel behoefte er is aan een plek om samen stil te staan bij wat er gebeurt. Voor wie wil aansluiten: de details staan op onze sociale media. Wij maken ons hier op voor een aantal heftige dagen. Ik zal daarvan verslag doen waar het kan.