Joden moeten zich bewapenen – opinie David Beesemer

Het wordt tijd dat Joden zich beter weren, zeker nu Joodse instellingen in Nederland fysiek worden aangevallen. Dat schrijft voorzitter David Beesemer van Maccabi Nederland. Hij wil dat Joden zich bewapenen. Hoe dan? Dat leest u hieronder in zijn gastcolumn.

Ja, u leest het goed. Joden moeten zich bewapenen. Niet morgen. Niet als het nog erger wordt. Nu.

Wie vandaag de kranten openslaat, universiteitscampussen bezoekt, reacties onder nieuwsartikelen leest, zelfs na recente aanslagen, of simpelweg als Jood herkenbaar over straat loopt, weet dat dit geen overdreven uitspraak is. Antisemitisme is geen theoretisch probleem meer. Het is een dagelijkse realiteit geworden. Op scholen, op universiteiten, online en soms gewoon op straat. Ook bij Joodse instellingen die inmiddels zwaar beveiligd moeten worden.

Dus ja, Joden moeten zich bewapenen. Maar laten we meteen duidelijk zijn over wat voor wapens ik bedoel.

Geen pistolen. Geen messen. Geen knuppels.

Het wapen dat vandaag nodig is, is een ander soort, mentale bewapening. Want wat antisemitisme uiteindelijk probeert te doen, is niet alleen beledigen of intimideren. Het probeert iets anders. Het probeert je klein te maken. Je bang te maken. Je te laten twijfelen of je nog wel zichtbaar Joods durft te zijn. Of je die keppel nog opzet. Of die Davidster nog draagt. Of je nog zegt dat je Joods bent.

Dat is de echte aanval. En daar moet je je tegen bewapenen.

Mentale bewapening betekent weigeren je identiteit te laten bepalen door haters. Het betekent begrijpen dat de haat van anderen niets zegt over wie jij bent. Dat je leert omgaan met angst zonder dat die angst je leven gaat beheersen. Het betekent ook kennis. Weten wie je bent, waar je traditie vandaan komt en waarom die duizenden jaren heeft overleefd, ondanks pogroms, verdrijvingen en vervolging.

Een mens met wortels is moeilijk omver te duwen. Mentale bewapening betekent ook gemeenschap. Weten dat je niet alleen staat. Dat achter iedere zichtbare Jood een geschiedenis staat van generaties die weigerden te verdwijnen.

En ja, het vraagt moed.

Niet de spectaculaire moed uit heldenverhalen, maar de stille moed van alledag. Naar sjoel gaan. Een keppel dragen. Je naam niet verbergen. Blijven studeren, werken, sporten, spreken en schrijven.

Gewoon blijven bestaan.
Dat is soms het krachtigste verzet dat er is.

Ik zag dat onlangs heel concreet bij de zaalvoetbalwedstrijden van Maccabi Nederland. Daar werden Joodse spelers bedreigd en geïntimideerd op het veld. De reflex was in eerste instantie om wedstrijden te schrappen of alleen nog met zware beveiliging te spelen.

Maar er gebeurde iets anders. Er werd contact gezocht met de club van de tegenpartij, juist met de club waar in het verleden de meeste intimidatie vandaan kwam. Niet om beschuldigingen uit te wisselen, maar om samen verantwoordelijkheid te nemen. Om duidelijk te maken dat geweld en intimidatie simpelweg niet thuishoren op een sportveld.

Het nieuwe bestuur van die club bleek van goede wil. Een klein lichtpunt.
Aanwezig blijven. Niet weggaan.
Ook dat is bewapening.

Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn. De realiteit waarin Joden vandaag leven is ernstig. De aanslagen die we in Europa hebben gezien, ook dichtbij huis, laten zien dat de dreiging niet theoretisch is. Antisemitisme bestaat niet alleen uit woorden op internet of nare opmerkingen op straat.

Soms komt het met geweld.
Soms met dodelijk geweld.

Dat mogen we nooit onderschatten. En we moeten ook niet doen alsof alles eenvoudig op te lossen is. De weg naar echte veiligheid en normaliteit voor Joden in Europa is nog lang. Juist daarom is mentale bewapening zo belangrijk. Niet omdat het alle problemen oplost. Niet omdat het gevaar daardoor verdwijnt. Maar omdat het voorkomt dat angst ons volledig bepaalt.

De oude Maccabeeën staan in de Joodse geschiedenis symbool voor strijd. Maar hun kracht zat niet alleen in wapens. Hun kracht zat in de vastberadenheid om hun identiteit niet op te geven, zelfs niet onder druk.

Die houding hebben we vandaag opnieuw nodig. Niet om conflicten te zoeken. Niet om geweld te verheerlijken. Maar om niet weg te lopen.

Wie vandaag zegt dat Joden zich moeten bewapenen, zegt eigenlijk iets heel ouds:

Laat je niet breken.
Niet door intimidatie.
Niet door online haat.
Niet door de angst voor de volgende aanslag.

De geschiedenis heeft namelijk iets opvallends laten zien. De grootste kracht van het Joodse volk was nooit het zwaard. Het was altijd de geest. En misschien is dat wel het sterkste wapen dat er bestaat.

Wees trots op wie je bent.

David Beesemer is voorzitter van Maccabi Nederland en betrokken lid van de Joodse gemeenschap