Een staakt-het-vuren – blog Raya Haller

Er is een staakt-het-vuren van twee weken tussen Israël en de VS enerzijds en Iran anderzijds. Raya Haller beschrijft op eigen wijze hoe ze deze nieuwe periode in de oorlog ervaart. De wapens zwijgen, maar het voelt helemaal niet veilig.

Ik word wakker met een soort hang over-gevoel, zonder dat er een feest of gezellige avond aan vooraf was gegaan.

We waren er vannacht weer uit.

Heel veel vooralarmen, twee echte alarmen.

En dan opeens… een wapenstilstand.

Maar het voelt helemaal niet veilig.

Het voelt alsof het elk moment weer kan beginnen

en dat wij daar gewoon weer mee moeten dealen.

Ondertussen zijn er mensen die hun huis kwijt zijn,

families die hun geliefden zijn kwijtgeraakt…

er is al zoveel kapot gegaan.

En er zijn ook nog zoveel vrienden en collega’s

die hun kind in de frontlinie hebben.

Daar kan je niet tegen schuilen.

Dat zijn ouders die 24/7

met extreme zorgen leven.

Soms zonder contact,

omdat die jongens hun telefoon niet bij zich hebben.

Dat is zo’n gekke, abrupte overgang.

Soms voelt het ook alsof we in een film zitten.

Of in een droom waar je niet uit wakker wordt.

Alsof je de hoofdrol speelt in iets

waar je helemaal geen deel van wil uitmaken.

En tegelijk weet je ook:

dit zijn historische momenten.

En dan denk ik aan mijn kinderen.

Twee weken weer naar school,

en dan weer een onderbreking.

Eigenlijk is het al jaren zo.

Van corona,

naar 7 oktober,

naar Iran 1,

naar Iran 2.

Zoveel onderbrekingen.

Wat doet dat met hen,

op de lange termijn?

En ergens, middenin dat alles,

voel ik soms iets anders.

Soms voel ik me echt een beetje… een plebejer.

En dat voel ik vooral op momenten

dat er Olympische Spelen zijn,

of voetbal, of dat soort dingen.

Dat leidt je echt even af

van het gewone leven.

En dan denk ik: wat willen we nou eigenlijk?

Gewoon een dak boven ons hoofd,

eten,

en een beetje vermaak.

Zo simpel.

Misschien is het niet minder dan dat.

Misschien is het precies dat.

Zoals we bij het Elah Centrum vaak zeggen:

als iets eindigt — een oorlog, een crisis, een moeilijke periode —

dan komt pas alles wat eronder lag naar boven.

En juist dan begint ons werk.

Om er te zijn voor mensen in wat daarna komt.

Dat is wat een samenleving overeind houdt.

Donaties aan het Elah Centrum zijn welkom. Wij maken ons hier op voor een aantal heftige dagen. Ik zal daarvan verslag doen waar het kan.