Rakettenregen – column Ya’akov Almor

Het uitbreken van de oorlog met Iran was voor niemand in Israël een pretje, ook niet voor Jonet-columnist Ya’akov Almor. Hij was op bezoek in Tel Aviv en besloot zaterdag naar huis te rijden. Dat is in Mitzpe Ramon, een woestijndorp in de Negev. Pas achteraf zag Almor hoe riskant zijn autorit is geweest. Een ‘alledaags’ verslag uit het belegerde Israël.

Het was weer eens aan het einde van de week en we gingen richting zaterdag. Op vrijdagavond reed ik na negen uur Mitzpe Ramon uit, op weg naar Tel Aviv. Eerder hadden we in onze masorti (lees: conservative) synagoge de sjabbat begroet, met het traditionele avondgebed, kiddoesj, en daarna een gemeenschappelijke maaltijd. We zijn een kleine gemeente en houden niet elke week een dienst. Ik wilde het daarom niet missen.

Familiereünie

De volgende (zaterdag)ochtend zou er om elf uur in Netanya een grote familiereünie met lunch plaatsvinden. Het was al maanden geleden geregeld en we keken er allemaal naar uit. Omdat ik geen zin had om hier in het diepe zuiden bij het krieken van de dag mijn nest uit te komen en de rit van 2,5 uur ’s ochtendsvroeg af te leggen, logeerde ik zoals gewoonlijk bij een goede vriend in Tel Aviv.

Ik liep iets voor middernacht bij hem binnen. We dronken nog wat en gingen daarna naar bed. Om twaalf minuten over acht ’s ochtends stonden we allemaal naast ons bed: onze telefoons sloegen allemaal hetzelfde, verschrikkelijke gekrijs uit. Het bleek een algemeen, landelijk alarm: ‘Let op, we zijn weer in oorlog, volg de instructies van het Home Front’. Even later gilden de sirenes.

Gewoonte?

Mijn vriend en ik daalden rustig naar de schuilkelder op de begane grond af. “Goedemorgen!” groette een buurvrouw mij in het Nederlands. Haar ouders waren van Nederlandse komaf. “Ben jij er ook weer eens? Het is in Mitzpe Ramon toch veel rustiger?”

Logeren

Een half uur later zaten we in de keuken aan de koffie en ontbijt. De Verenigde Staten en Israël bleken gezamenlijk Iran te hebben aangevallen. “Dat gaat misschien wel even duren,” zo schatte mijn vriend in. “Je kunt natuurlijk hier blijven logeren.”

“Ben jij betoeterd,” reageerde ik. “Ik heb niks bij me, niet eens een extra onderbroek. Nee, ik ga naar huis.” Op de televisie zeiden de commentatoren te verwachten dat Iran’s vergeldingsacties later op de dag zouden intensiveren. “Daar ga ik niet op zitten wachten!” We namen afscheid en ik stapte mijn auto in, op weg naar het zuiden.

Doodeng

Onderweg zag ik verschillende keren wagens vlak voor mijn neus door rood rijden. Ook zag ik minstens drie ‘bijna’ ongelukken gebeuren. Doodeng. Mensen waren het even helemaal kwijt. Gauw, gauw naar huis, of waarheen dan ook, voordat er weer een sirene afgaat!

Kroost

Ik moest eerst nog even in Herzliya – tien kilometer noordwaarts – zijn om iets op te halen. Ik was nog niet binnen of de sirenes gingen af. Je hoorde overal voordeuren opengaan, hoge zenuwachtige kinderstemmetjes en geruststellende woorden van ouders of grootouders die met hun kroost de trap afliepen. “Is iedereen binnen?” riep Dany, een van de buren.

Highway 6

Dany sloot vervolgens een machtige, stalen deur. De foto illustreert hoe groot hun schuilkamer is, met plaats voor twaalf gezinnen. Ik besloot te vertrekken. Een half uur later zat ik – op hoop van zegen – op de ‘Trans Israel Highway 6’ op weg zuiden. Het was enorm druk, in beide richtingen, en de mensen reden snoeihard. Best wel eng.

Alarm

Ondertussen meldde de radio – alle radiostations waren nu gebundeld aan de nieuwszender Reshet Beth, zeg naar onze NPO Radio 1 – waar alarm werd geslagen en sirenes afgingen. Dat ging zo: “Er gaan sirenes af in Haifa, West Galilea.” Mooi, ik zit al twintig kilometer ten zuiden van Tel Aviv. “Be’er Sheva, Omer, Lahavim, Lakiya, en de omgeving, Jeruzalem en omgeving, iedereen in de schuilkelders!”

Gush Dan

Okay, daar ben ik (nog) niet, ik rijd nu op Kiryat Gat aan. Onderweg zag ik bij elk viaduct tientallen auto’s staan, voornamelijk van families met jonge kinderen die onder de viaducten een veilig heenkomen hadden gezocht. Een bizar scenario dat ik nog nooit eerder had gezien. Ik was net Kiryat Gat voorbij, toen in heel ‘Gush Dan’ [agglomeratie Tel Aviv, YA] de sirenes loeiden.

Veilig terug

Mijn autotelefoon belde. “Abba, waar ben je? Laat me weten wanneer je veilig thuis bent?” Het was een van mijn kinderen. Eenmaal thuis begreep ik dat ik boven, onder en zijdeling langs de raketaanvallen was gereden. Als goede agnost heb ik toch maar even het HaGomeel-gebed opgezegd – een gebed voor hen die na een reis veilig zijn thuisgekomen. Hier in Mitzpe Ramon is het intussen rustig gebleven.