Boekpresentatie CIDI: een avond met gelijkgestemden

Het boek ‘Israël en ik 2.0’ is woensdag in Amsterdam gepresenteerd. Voor Jonet.nl ging verslaggever Chris Aalberts er naartoe. Hij kwam terecht op een avond met vooral gelijkgestemden. De vraag is of dit boek de andere kant bereikt. ‘In het panel laat Theodor Holman zich ontvallen dat het islamisme de grootste bedreiging op dit moment is. Hard applaus volgt’.

Het gaat vanavond wel erg veel over het Israël-Palestina-conflict, merkt Hannah Luden, voormalig directeur van het CIDI, op. In de LJG Amsterdam wordt het boek Israël en ik 2.0 gepresenteerd, geschreven door historicus Bert de Bruin. Zo’n honderd mensen luisteren naar een paneldiscussie met oud-journalist Hans Knoop, oud-minister Uri Rosenthal en ex-Parool-columnist Theodor Holman. De panelleden hebben, naast dertien anderen, in het boek gesproken over hun relatie met Israël.

Eerste versie

Het boek heet niet voor niets ‘2.0’: in 2008 kwam een eerste versie van Israël en ik uit, ter gelegenheid van het zestigjarig bestaan van het land. Daar staan visies in van een brede waaier van Bekende Nederlanders, waaronder journaliste Barbara Barend, oud-politicus Frits Bolkestein (toen nog in leven), oud-diplomaat Ben Bot, schrijfster Jessica Durlacher, auteur Elsbeth Etty, opiniemaakster Nausicaa Marbe en burgemeester Jan van Zanen.

Andere groep

Nu, zeventien jaar later, ligt er een tweede versie, maar de deelnemers lijken uit een andere groep prominenten te zijn gerekruteerd. Er staan opvallend veel namen in van mensen waarvan bekend is dat ze politiek gezien rechtsom gaan, onder wie JA21-politica Annabel Nanninga, Telegraaf-opiniemaker Wierd Duk, VVD-politicus Ulysse Ellian, ondernemer Ronald Kahn, Telegraaf-hoofdredacteur Kamran Ullah en NieuwRechts-columniste Ebru Umar.

Verschillen

Het was niet de bedoeling om precies dezelfde deelnemers uit 2008 te vragen, vertelt CIDI-directeur Naomi Mestrum. Voor deze editie zijn verschillende mensen gepolst: zij wilden niet of vonden het onderwerp te gevoelig. Bert de Bruin benadrukt de verschillen tussen de deelnemers. Iedereen ziet de wereld anders, er zijn religieuze en politieke verschillen, mensen hebben niet allemaal dezelfde kennis van Israël, ga zo maar door. Mestrum houdt de zaal voor dat het boek recht doet aan de verschillende visies op Israël.

Positieve woorden

Toch suggereert ook de discussie juist weinig diversiteit. Voor veel mensen is het moeilijk om iets positiefs over Israël te zeggen, meent De Bruin. Het panel met Knoop, Rosenthal en Holman denkt dat er nog maar weinig nuance is. Of die er in het verleden wel was, is niet helemaal duidelijk. Holman herinnert zich dat zionisme tijdens zijn studie al in een kwade reuk stond. De discussies van toen hebben hem gesterkt in de opvatting dat Israël moet bestaan.

Kritiek

De Bruin denkt dat het belangrijk is om kritiek op Israël te hebben. Echte vrienden zijn immers kritisch op elkaar, en dus ook op de Israëlische regering. Inmiddels wordt kritiek op Israël echter vaak vermengd met antisemitisme. Het narratief over het land is eenzijdig, namelijk dat er ‘genocide’ gepleegd wordt op de Palestijnen en daar is nauwelijks kritiek op.

Redenen

Rosenthal herinnert zich dat vier oud-ministers van Buitenlandse Zaken Israël en de Palestijnen vergeleken met Rusland en Oekraïne. Knoop denkt dat veel media niet meer geïnteresseerd zijn in de feitelijke achtergronden van het conflict in het Midden-Oosten. Het draait alleen nog maar om emotie. Meerdere aanwezigen roepen op tot beter onderwijs, een vaak gehoord argument.

‘Echte diversiteit’

Dit boek gaat over de blik van Nederlanders op Israël, horen we Mestrum nog eens benadrukken. Dit illustreert hoe lastig het is om tot een divers palet aan opvattingen en thema’s te komen: de discussie gaat al snel over de Palestijnen, terwijl er zoveel meer over Israël te zeggen is. In het boek komt dat goed, zegt Mestrum nog, al kan men ook daarin niet om het conflict heen.

Gelijkgestemden

Het werkelijke probleem met diversiteit is echter sowieso breder: wie praten er nog mee over Israël? Het heeft er alle schijn van dat linkse of progressieve geluiden hierin schaarser worden dan ooit. In Israël en ik 2.0 doen mensen uit de progressieve hoek of het politieke midden nauwelijks mee en ook deze avond domineert rechts. Waar was bijvoorbeeld Arnon Grunberg? Het CIDI laat weten dat hij is gevraagd, maar niet kon.

In het panel – onder leiding van CIDI-medewerkster Aline Pennewaard – laat Theodor Holman zich ontvallen dat het islamisme de grootste bedreiging op dit moment is. Hard applaus volgt.