Kleur bekennen – column Jonath Weinberger

Van klimaat en biodiversiteit naar pro-Palestijns activisme: de prioriteiten van de groene beweging lijken de voorbije jaren opvallend te zijn verschoven. Jonath Weinberger werpt er een kritische blik op. ‘Eigenlijk zouden groene partijen zich terug moeten focussen op de bomen en minder op het dwarsbomen van Israël’.

In België werd vorige week de partijvoorzitter van Groen, Aimen Horch, bestuurlijk gearresteerd tijdens een illegale pro-Palestijnse manifestatie. Dit protest was gericht tegen het uithangen van de Israëlische vlag, die naar jaarlijkse gewoonte samen met vele andere vlaggen aan het Antwerpse stadhuis prijkt. Deze demonstratie was echter niet goedgekeurd en toch koos hij ervoor om eraan deel te nemen. Vervolgens negeerde hij de instructies van de politie, wat leidde tot zijn arrestatie.

Het valt op dat Groene partijen en milieuactivisten zoals Greta Thunberg zich nauwelijks nog focussen op de natuur maar wel geobsedeerd bezig zijn met de Palestijnse kwestie. In Nederland heb je niet eens meer een aparte groene partij. GroenLinks is gefuseerd met de PvdA, waar ze samen hun anti-Israëlretoriek uitdragen. De nieuwe naam, PRO, lijkt haast een knipoog naar hun pro-Palestijnse sentiment.

Ook Partij voor de Dieren profileert zich sinds 7 oktober 2023 nadrukkelijk op de Palestijnse zaak. Zo drapeerde de voormalige fractievoorzitter Esther Ouwehand zich in een grotesk Palestijnse vlag-bloesje tijdens een debat in de Tweede Kamer. De Partij voor de Dieren lijkt meer op een Partij voor de Palestijnen. Van haar opvolger, Christine Teunissen, valt weinig nieuws te verwachten.

Welke tint?

Groen blijkt een veelzijdige kleur te zijn: ze staat niet enkel voor bossen en biodiversiteit, maar is ook al eeuwen de kleur van de islam. Af en toe vraag ik me af welke tint de overhand heeft. In verschillende Europese groene partijen zijn de voorbije jaren controverses ontstaan rond politici of activisten met banden met organisaties die aan de Moslimbroederschap werden gelinkt.

Groen lijkt qua milieubeleid een blinde vlek te hebben wat betreft de Palestijnen. Er is weinig te merken van een sterke milieucultuur binnen de Palestijnse samenleving, integendeel. Zo is het tunnelnetwerk van Hamas, dat honderden kilometers omvat, geenszins bevorderlijk voor de bodemlagen en ondergrond. De duizenden raketten die ze jarenlang richting Israël afvuren, laten eveneens een ecologische voetafdruk achter.

Zelfs dieren bleven niet gespaard: ezels werden gebruikt om explosieven te vervoeren. De opzettelijk aangestoken natuurbranden met brandballonnen en brandvliegers, die complete natuurgebieden en landbouwgronden in Israël in vlammen deden opgaan, zijn al evenmin milieuvriendelijk. Die branden vormden voor mij het ultieme bewijs dat zij nooit de rechtmatige eigenaars zijn geweest van het Beloofde Land. Welke eigenaar steekt nu zijn dierbaarste bezit, waar men al jaren voor zegt te strijden, in lichterlaaie?

Bomen

Eigenlijk zouden groene partijen zich terug moeten focussen op de bomen en minder op het dwarsbomen van Israël. In plaats van Israël te boycotten, zouden ze juist moeten samenwerken op vlak van het milieu. Israël behoort wereldwijd tot de koplopers op het gebied van klimaat-, water- en landbouwtechnologie. Denk maar aan de ontzilting van zeewater, druppelirrigatie, hergebruik van afvalwater, afval omzetten in biogas en nog zo veel meer.

Juist daarom is het opmerkelijk dat partijen die zeggen de planeet centraal te stellen, zo weinig oog lijken te hebben voor samenwerking met een land dat op milieugebied tot de wereldtop behoort. Het is best triest dat sommigen zo opgaan in hun anti-Israëlobsessie, dat ze al hun groene principes aan de kant schuiven. Kortom, Israël exporteert groene innovaties terwijl Groen enkel groen kleurt uit jaloezie en frustratie.