Homocriet – Max Moszkowicz

Waarom slaat de Nederlandse politiek nu wél al alarm voor mogelijk Gay Pride-geweld en niet op de lang van tevoren aangekondigde ‘Jodenjacht’, vraagt Max Moszkowicz zich af. ‘

In de nacht van 7 op 8 november 2024, na de voetbalwedstrijd Ajax-Maccabi Tel Aviv, vonden goed voorbereide gerichte antisemitische acties plaats in Amsterdam. Jongeren op scooters en fatbikes jaagden na afloop in Amsterdam op Israëli’s en Joden. Mensen werden in elkaar gemept en door taxi’s aangereden. ‘Fatbike en bontkraag types’ pleegden mishandelingen, scandeerden antisemitische leuzen, voerden paspoortcontroles uit en gebruikten extreem geweld.

De Joodse gemeenschap evacueerde mensen met eigen auto’s naar een noodopvang en de Israëlische regering stuurde twee legervliegtuigen om ruim tweeduizend burgers te evacueren. Het oproepen tot geweld (lees: ‘Jodenjacht’) circuleerde al weken in Telegram-groepen.

‘Pogrom’

Later sprak burgemeester Femke Halsema (PN) van een ‘pogrom’, een ‘gitzwarte nacht’ en een ‘schande voor Amsterdam’, om de boel vervolgens 180 graden te draaien. Ineens was het geen pogrom meer maar waren het ‘ultrarechtse Israëlische hooligans’ die provoceerden of geweld initieerden.

Weer later concludeerde Justitie en Veiligheid dat de politie professioneel werd overrompeld door de snelheid en het hit-and-run-karakter van het geweld. Ik weet echter uit meerdere politiebronnen dat dienders wel degelijk aanwezig waren en ook graag wilden ingrijpen, maar door het stadsbestuur werden tegengehouden. Dat laatste werkte zogenaamd ‘de-escalerend’.

Zo moesten agenten met lede ogen aanzien dat doodsbange Israëli’s en Joden hen smeekten om bescherming. Dit belandde echter nooit in het rapport.

Gay-extravaganza-spektakel

Amsterdam maakt zich nu op voor de World Pride 2026. Het wordt een groot internationaal gay-extravaganza-spektakel. Twee weken vol mannelijk naakt in veren en veterstringetjes. Tjokvol evenementen, een Euro Pride March, veel straatfeesten en als hoogtepunt de jaarlijkse Canal Parade. Honderdduizenden bezoekers, veelal zichtbaar queer, worden verwacht in de stad die zich profileert als ‘baken van vrijheid en diversiteit’.

De VVD en JA21 in de gemeenteraad uiten nu al zorgen over mogelijke hit-and-run-acties zoals met de ‘Jodenjacht’, maar dan op mensen die openlijk homoseksueel zijn. Ze roepen op tot extra politie-inzet, cameratoezicht en preventieve maatregelen. De cijfers rechtvaardigen dit absoluut: het aantal meldingen van discriminatie en geweld tegen LHBTIQ+-personen is de afgelopen jaren fors gestegen.

Schelden, spugen, slaan en wegvluchten. Waar kennen we dit toch van? Aaaaaaargh! Wat was dat ook alweer? O ja! Het totaal uit de spuigaten gelopen antisemitisme van de laatste jaren met als hoogtepunt de eerste Europese naoorlogse pogrom in hartje Amsterdam, die al ver van tevoren ‘Jodenjacht’ werd genoemd! Daaaaaat was het!

Zelfs zonder

Maar bij de World Pride 2026 wordt er zelfs zonder dat er een aanleiding voor is al rekening gehouden met geweld tegen LHBTIQ+’ers. Er zouden wel weer eens hit-and-run acties kunnen komen en in tegenstelling tot wat er tijdens de ‘Jodenjacht’ gebeurde is het nu plots wel mogelijk om op dergelijk geweld te anticiperen.

Toch wringt er iets als we die proactieve houding vergelijken met een ander, minstens net zo alarmerend probleem: het escalerende antisemitisme in Nederland. Twee dreigingen, twee totaal andere aanpakken en snelheden. Hoewel er sprake is van een stijging van LHBTIQ+-geweld en antisemitisch geweld, denk ik niet dat homo’s na afloop zullen worden beschuldigd dat ze geweld uitlokten of initieerden.

Gelijkenis

Joodse en homoseksuele slachtoffers kennen vaak dezelfde daders: jonge mannen met een niet-westerse, vaak islamitische migratieachtergrond, gevoed door culturele en religieuze intolerantie en geopolitieke spanningen zoals het Gaza-conflict. Dit alles uit zich in straatgeweld en online opruiing. Desondanks is de politieke en bestuurlijke reactie zeer selectief.

Wrang

Bij World Pride 2026 staan politieke partijen nu al in de rij om alarm te slaan, wat goed en terecht is, maar ook wel wrang is. Bij de ‘Jodenjacht’ waren de Telegram-oproepen tot geweld allang bekend, maar de urgentie leek toen voor de politiek veel lager. Sommige linkse stemmen bagatelliseerden het na afloop ook al snel als ‘rellen’, ‘voetbalgeweld’ en ‘overgewaaid geweld’ uit het Midden-Oosten.

Waarom dan dit verschil?

De homobelangenorganisatie COC bestaat al decennia. Ze sluit regenboogakkoorden af met partijen van links tot rechts, en heeft directe toegang tot ministeries, emancipatiegeld, onderwijsbeleid, internationale programma’s en veiligheidspakketten. Daar tegenovergesteld is de antisemitismebestrijding van het CIDI en de antisemitismecoördinator veel kleiner.

Zij worden in mijn ogen niet echt serieus genomen, afgaand op de vele meldingen van antisemitisme bij het CIDI, die door de politie niet zo worden bestempeld en de daadkracht van de overheid na meldingen die wel worden gevalideerd. Het botst namelijk teveel met de dominante diversiteits- en ‘Palestina-solidariteit’-narratieven.

‘Pinkwashing’

Daar heeft de LHBTIQ+-gemeenschap geen last van: sommigen hun jongeren omarmen ‘Queers for Palestine’ – een roze beweging die voor Hamas en Palestijnen is. Ook beschuldigen ze Israël van ‘pinkwashing’, ondanks dat Israël het enige land in de regio is met relatieve veiligheid voor homo’s. Er zou geen selectieve relativering moeten bestaan ten koste van slachtoffers van geweld.

De World Pride 2026 kan een prachtig feest van vrijheid worden, maar echte inclusiviteit vraagt om universele bescherming, niet om selectieve verontwaardiging. Zolang haat uit dezelfde bron van geweld selectief wordt aangepakt, verliezen we moreel alsnog allemaal.