Oorlog en in het ziekenhuis – column Harry Polak

‘Sheba is een groot ziekenhuiscomplex. Het heeft meer weg van een dorpje met tal van gebouwen voor diverse specialisaties’, schrijft columnist Harry Polak vanuit Israël, die daar in tijden van oorlog naar het ziekenhuis moest. Daar werd duidelijk dat het land zoveel meer is dan oorlog, Netanyahu of strijd met de Palestijnen. Een leestip voor mensen die verder willen graven dan dat.

Begin maart moest ik een operatie ondergaan bij het Assuta ziekenhuis in Risjon leTsion. Die werd op het laatste moment uitgesteld vanwege de oorlog met Iran die eind februari begon. De operatiekamers zijn daar blijkbaar niet veilig. Of ze hebben geen mogelijkheid om patiënten na een operatie in een veilig bed te leggen, want ik moest een nog nachtje overblijven.

Eind maart ging de operatie alsnog door bij de vestiging van Assuta in Tel Aviv. De operatiekamers zijn bovengronds, doch kennelijk op een ‘bomvrije’ verdieping. Na de geslaagde operatie lag ik op de zevende verdieping met een centraal gelegen grote beveiligde ruimte. We kregen twee keer alarm waarbij alle patiënten van de afdeling een kwartier achter stalen deuren zaten.

De ambulante patiënten, zoals ik, konden er zelf heenlopen, anderen werden er met bed en al naartoe gereden. Er werd amper gesproken, iedereen zat op zijn smartphone. De patiënten kenden elkaar niet en waren niet in hun beste doen.

Niet-vitaal orgaan

Eerder had ik vanwege een probleem met een ander, niet-vitaal orgaan een niet al te ingrijpend lichamelijk onderzoek in het Sheba ziekenhuis, doorgaans Tel HaShomer genoemd naar de plaats waar het ziekenhuis is gevestigd. De uitslag was gelukkig gunstig. Toen mijn vrouw en ik na afloop met de auto naar de uitgang reden, klonk het luchtalarm.

We parkeerden snel de auto en liepen naar de ingang van een ondergrondse parkeergarage. Eenmaal beneden gekomen kwamen we in een hele andere wereld terecht. De parkeergarage was omgebouwd tot ziekenhuisverblijf met overal bedden en gordijnen eromheen voor de privacy plus allerlei technische apparatuur bij de bedden. Het was een drukte van jewelste.

Dorpje

Sheba is een groot ziekenhuiscomplex. Het heeft meer weg van een dorpje met tal van gebouwen voor diverse specialisaties. De eerste keer dat we daar kwamen, raakten we prompt verdwaald. Inmiddels kennen we daar beter de weg, maar het blijft nog wel een zoekplaatje. Gelukkig zijn er vriendelijke vrijwilligers aangesteld die patiënten en bezoekers de weg wijzen of zelfs meelopen naar de bestemming.

Het ziekenhuis staat nummer zeven in de rangschikking van beste ziekenhuizen in de wereld. Het eerste Nederlandse ziekenhuis op die lijst staat een stuk lager. Er wordt veel onderzoek verricht. Ook baanbrekend onderzoek. Sheba staat open voor medisch toerisme.

Zo werd ik na onze aliyah (emigratie naar Israël) een keer benaderd door een vroegere Turkse bekende in Nederland met wie ik in een dialooggroepje zat. Hij zocht een topziekenhuis voor zijn doodzieke oma in Turkije. Ik heb hem onder andere gewezen op Sheba, maar het ging geloof ik uiteindelijk niet door want het bleek toch wel erg duur te zijn.

Brief

Aan dat soort dingen moet ik altijd denken als ik weer eens een ingezonden brief lees over de grote wenselijkheid of zelfs dringende noodzaak om Israël te boycotten. Doe maar, denk ik dan. Dan kom je er wel achter dat Israël niet alleen bommen en granaten exporteert. Israël heeft een kenniseconomie, omdat het vóór de vondst van gas voor de kust nooit over veel grondstoffen beschikte. De veerkrachtige bevolking is mede dankzij goed onderwijs het belangrijkste dat het land heeft 

Dijkdoorbraak

De weerzin tegen het land en vooral Benjamin Netanyahu heeft het karakter gekregen van een dijkdoorbraak. En voor Joden buiten Israël heeft het tot gevolg dat zij, haast net zozeer als Israëli’s, verantwoordelijk worden gehouden voor wat het Joodse land doet of nalaat. Tenzij je fors afstand neemt van het land. Er zijn genoeg Joden die dat doen en daarmee krijgen zij een soort kwaliteitskeurmerk in de ogen van antizionisten die zich steeds minder laten onderscheiden van heuse antisemieten.

Iran

Recent heb ik er twee ingezonden stukjes aan gewaagd in Trouw. Het eerste werd ongewijzigd geplaatst. Ik wees erop dat Iran sinds de komst van de ayatollahs zich in woord en daad tegen Israël hebben gekeerd en voortdurend met vernietiging van het Joodse land dreigen. Dat was degene waar ik op reageerde even vergeten toen zij bezwaar maakte tegen het te snel spreken van antisemitisme bij de recente aanslagen tegen Joodse gebouwen vanwege de oorlog met Iran.

De tweede werd ingekort. In die brief bestreed ik dat Netanyahu Joden buiten Israël in ‘een verstikkende omhelzing’ houdt. Wat hij doet, is zich druk maken of Joden buiten Israël wel goed beschermd worden tegen antisemitisme. Het is immers Nederland dat tot taak heeft om Nederlandse Joden te beveiligen.

Het is onmiskenbaar dat Netanyahu allerminst bijdraagt aan een positief beeld over het Joodse land. Doch antizionisme begon al ver voor Netanyahu en de oprichting van Israël. Dat geldt des te sterker voor de eeuwenoude Jodenhaat.