Fernweh – column Raya Lichansky

Een mooie, volledige vakantie maakt nieuwe herinneringen aan, maar kan na afloop ook heimwee oproepen. Deze zomer maakten Raya Lichansky en haar levenspartner hun jaarlijkse ‘Tour de France’. Terug in Leeuwarden knaagt het. Fernweh, het bestaat.

Ik herinner me nog goed dat ik als kind aan het einde van de vakantie nooit terug naar huis wilde. Niet dat die vakanties nou altijd zo leuk waren – moeder had zo haar eigen ideeën waar die paar weken weg mee gevuld dienden te worden. Zo zag ik van heel dichtbij ontelbare Spaanse kerken en kloosters, maar die heerlijke strandjes tussen de rotsen bleven jaar na jaar onbereikbaar. Maar heimwee had ik nooit. Er was weinig om te missen in het gewone leven in de dwangbuis van werk en school en nooit ergens anders tijd voor.

Ik bedenk me dat ik al die ongetwijfeld prachtige plekken nog wel eens met volwassen ogen zou willen terugzien, maar weet inmiddels ook wel dat herinneringen, zelfs deze, het beste onaangeroerd kunnen blijven. Mildheid komt met de jaren, denk ik.

‘Tour de France’

Ook dit jaar weer brachten we onze vakantie door in Frankrijk. Zorgvuldig gepland zodat we voor iedereen en alles ruim de tijd zouden hebben. We begonnen in Middelburg met een bezoek aan dierbare vriendin M, de levenspartner van de in 2019 overleden dichter en kunstenares Chawwa Wijnberg. Twee dagen later reden we door naar Chalôns-en-Champagne voor het Fête de la Musique dat op 21 juni, de zomerzonnewende, in heel Frankrijk uitbundig gevierd wordt.

We sliepen een nacht in Nevers aan de Loire, pasten vervolgens een paar dagen op de katten van vriendin J. in de Zuid-Auvergne om uiteindelijk eind juni te landen in de Luberon. Dat is elk jaar weer als thuiskomen, dat kleine, levendige dorp met zijn prachtige omgeving waar ieder jaar nog weer nieuwe dingen te ontdekken zijn, zelfs na veertien jaar. Twee vriendinnen uit Harlingen waren zo nieuwsgierig geworden door onze verhalen dat ze het met eigen ogen wilden zien. Wij lieten ze een paar van onze vele lievelingsplekjes zien, aten bijna elke dag een ijsje op het terras van de bakker en genoten van de lokale keuken.

Leven van alledag

Met de auto, zoals elk jaar, toch weer een stukje voller dan op de heenweg reden we terug, met een tussenstop bij dierbaren in de Bourgogne. De laatste overnachting was in het Belgische Dinant, waar mijn ouders vlakbij woonden. Zou het huisje nog bestaan? Maar zonder adres valt er weinig te zoeken. Dan maar een riviercruise die ook Anseremme aandoet, dan hebben we tenminste íets.

En dan opeens is het voorbij, zijn de katten geaaid, de wassen gedraaid en zijn we terug in het leven van alledag. Ik realiseer me dat deze vakantie nog meer dan anders in het teken stond van ‘echt helemaal weg’. Even geen oorlogen, discussies over wel of geen genocide, Trump en al die andere machtswellustige mannen die de wereld in hoog tempo naar de gallemiezen drijven. Even die angstaanjagende wereld en verwarrende opiniemakers te laten voor wat ze zijn, in de zekerheid dat aan die realiteit hoe dan ook niet te ontkomen valt.

Fernweh heb ik, het verlangen om daar te zijn waar cicades het dagritme bepalen en het harde hier en nu op afstand blijft. Het zal wel weer slijten, maar nog even niet. Gelukkig hebben we de foto’s nog…