The Devil Wears Prada 2: zeldzaam volwassen vervolg – recensie

Twintig jaar na de eerste film keert The Devil Wears Prada 2 terug naar een wereld die op het eerste gezicht hetzelfde is gebleven: scherpe modesilhouetten, nog scherpere tongen en een hiërarchie waarin één blik voldoende is om carrières te maken of breken. Maar onder die glanzende oppervlakte is niets meer wat het lijkt. De modewereld is digitaal geworden, invloed is versnipperd, en zelfs Miranda Priestly moet haar rol in het geheel opnieuw uitzich opnieuw verhouden tot haar positie.

Deze Miranda – opnieuw ijzersterk gespeeld door Meryl Streep – blijft de kern van de film. Streep kiest niet voor herhaling van een twintig jaar oud kunstje, maar voor een nieuwe invulling. Haar spel is nog steeds strak en gecontroleerd, maar er is een laag bijgekomen: een besef dat macht niet meer vanzelfsprekend is. Er worden kleine barstjes zichtbaar in haar pantser. Het maakt haar minder onaantastbaar en daardoor interessanter.

Joodse regisseur

Tegelijkertijd is er regisseur David Frankel, die terugkeert naar het materiaal dat hem in 2006 een van zijn grootste successen opleverde. Frankel, afkomstig uit een Joodse familie in New York, bouwde een carrière op binnen de Amerikaanse televisiecultuur (Entourage, Sex and the City), waarin identiteit vaak impliciet aanwezig is maar zelden expliciet wordt benadrukt.

Die benadering is ook in The Devil Wears Prada 2 voelbaar: observerend, geïnteresseerd in sociale codes en machtsverhoudingen, maar zonder ze zwaar aan te zetten.

Een theater van perfectie

De film blijft stevig verankerd in een traditie die ouder is dan hij zelf: die van de New Yorkse media- en mode-industrie, een wereld waarin Joodse uitgevers, redacteuren en ondernemers decennialang een belangrijke rol hebben gespeeld, maar waar die achtergrond zelden zichtbaar is in het eindbeeld. Wat overblijft, is een theater van perfectie waarin alles wat afwijkt wordt weggepolijst.

Maar er is een spanning tussen wie de wereld vormgeeft en hoe die zich presenteert. Het levert een omgeving op waarin succes vaak samenvalt met onzichtbaarheid van afkomst. Andy Sachs, opnieuw gespeeld door Anne Hathaway, beweegt zich inmiddels zelfverzekerd door deze wereld. Maar ze blijft getekend door hetzelfde dilemma als in het origineel: hoeveel van jezelf lever je in om mee te kunnen doen?

Deze vraag krijgt in dit tweede deel meer gewicht. Niet via grote dramatische confrontaties, maar in subtiele veranderingen: in hoe Andy spreekt, kijkt en kiest. De film laat zien hoe een reeks kleine concessies zich opstapelen tot iets groters. Het is een herkenbaar mechanisme: het idee dat je je moet voegen naar impliciete regels om toegang te krijgen tot macht en erkenning. De film benoemt dat niet expliciet, maar bouwt het zorgvuldig in zijn personages en verhoudingen.

Andere tijd

Dat dit universum zo vlijmscherp en echt aanvoelt, is geen toeval. De film is geworteld in de roman van de Joodse schrijfster Lauren Weisberger, die haar eigen ervaringen in de modewereld verwerkte tot een verhaal over ambitie en aanpassing. Die oorsprong blijft voelbaar in het vervolg, ook al is het verhaal inmiddels in een andere tijd gezet.

Het is ook overduidelijk een blik van een insider: niet alleen observerend, maar ook begrijpend. Dat maakt dat de film, ondanks zijn glossy uitstraling, nooit volledig cynisch wordt. Er zit een zekere empathie in, zelfs voor de meest meedogenloze keuzes.

Nuance

Waar het vervolg alleen iets inlevert, is in scherpte. De eerste film had een duidelijk satirisch randje; in het tweede deel overheerst vooral nuance. Conflicten blijven beheersd, confrontaties zelden explosief. Dat maakt de film toegankelijk, maar ook minder prikkelend.

Ontegenzeggelijk onder invloed van de huidige tijdgeest, waarin macht op de werkvloer niet meer onweersproken blijft en een veilige werkomgeving steeds meer de norm wordt. Tezelfdertijd is vakmanschap onmiskenbaar. Naast Streep leveren Emily Blunt en Stanley Tucci opnieuw sterke bijdragen. Blunt is messcherp en droog, Tucci blijft de morele tegenstem.

Zeldzaam soort Hollywoodfilm

Wat The Devil Wears Prada 2 uiteindelijk vooral overtuigend doet, is herinneren aan een type Hollywoodfilm dat schaars is geworden: volwassen, dialooggedreven en gedragen door acteurs in plaats van concepten. Geen spektakel of grote statements, maar zorgvuldig opgebouwde spanningsbogen.

Het resultaat is een vervolgfilm die misschien minder bijt dan zijn voorganger, maar wel overtuigt in zijn uitvoering. Een film die begrijpt dat succes zelden zonder verlies komt – en dat de prijs daarvan vaak pas zichtbaar wordt als je er al middenin zit.