Barricade – column Raya Lichansky

Voor Raya Lichansky wordt het soms iets teveel: in het nieuws stapelt de ene ellende zich op na de andere. Ze is selectiever geworden in wat ze nog wil horen en zien van wat er in de buitenwereld gebeurt. ‘Ik heb me ver achter de barricade teruggetrokken, met mijn woede en mijn angst’. Ze schreef er een column over, die uit het hart én uit het leven gegrepen is.

Mijn partner en ik hebben na de verkiezingsuitslag in de VS gezamenlijk besloten de inname van het nieuws tot het uiterste minimum te beperken. Dat betekent dat we niet meer dan één maal per etmaal de nare wereld en de doemduiders binnen laten komen en alleen zorgvuldig geselecteerde opiniemakers aan het woord laten. Niet dat ik me helemaal heb afgesloten van de realiteit: ik ben, en dat is, denk ik, een leeftijdsdingetje, een echte radioluisteraar, maar ik weet ook feilloos de muteknop te vinden als de stemmen van en berichtgeving over door mij verfoeide binnen- en buitenlandse politici voorbijkomen.

De leugen regeert

Ik kan namelijk prima leven zonder de Orbáns, Erdogans, Netanyahu’s, Poetins, Wildersen en Trumpen en al die andere machtsbeluste, narcistische demagogische leiders en hun aanhang. De leugen regeert met akelig harde hand, en ik kan maar niet begrijpen niet deze angstaanjagende wannabe autocraten zo immens populair zijn geworden. Zijn egoïsme en harteloosheid de nieuwe norm geworden? In zo’n wereld wil ik niet leven!

Opruiming

In huis pakken we aan waar we wel wél iets aan kunnen doen: een nieuwe garderobekast in de slaapkamer, en we verven er een muur warm rood. We houden grote opruiming op zolder en ontstapelen de woonkamer ter voorbereiding van de komt van de boekenkast die voor ons op maat ontworpen en gebouwd is. Zo maken we ons eigen nestje waar het fijn toeven is.

Ellende

Maar buiten de deur stapelt de ene ellende zich op de andere. De bombardementen op Oekraïne en Libanon, de totale verwoesting van Gaza, de kongsi van Noord-Korea met Poetin, het afvuren van ballistische raketten die net zo gemakkelijk kernkoppen kunnen dragen, de volstrekte zinloosheid van het huidige kabinet dat alles onderschikt lijkt te maken aan het uitwissen van alles wat naar islam riekt en de bestrijding van het antisemitisme in Nederland dat wordt misbruikt voor eigen politiek gewin.

Tel daarbij op de steeds luider wordende waarschuwing dat we voorbereid moeten zijn op een oorlog en de gevolgen van de opwarming van de aarde voor mens en natuur, waarvan het wetenschappelijk bewijs moeiteloos naar het rijk der fabelen wordt verwezen als dat politiek beter uitkomt en slapeloze nachten zijn gegarandeerd. De stapel wordt steeds hoger en breder, als een barricade.

Oorlog?

Daar kun je op klimmen om te strijden – mijn partner is jonger dan ik en zou niets liever willen – maar voor mij is de bar-en-boze buitenwereld te groot en te bedreigend geworden. Ik heb me ver achter de barricade teruggetrokken, met mijn woede en mijn angst. “Zouden wij echt nog een oorlog gaan meemaken?” Zo’n vraag… Je staat erbij en je kijkt ernaar, als naar een heel in de verte traag naderende en niet te stoppen trein.

Chanoeka

En wat doe ik? Ik trek me terug op de bank, met kater Sam op schoot, een pot thee bij de hand en de mooie muziek van BBC Radio 3 op de achtergrond. Ik bedenk wat we zullen eten en onderhoud de contacten met familie en vrienden. In ons kleine bestaantje op ons Friese terpje is het warm en veilig, en wie daar wil zijn is van harte welkom. Over een maand gaan de Chanoekakaarsjes weer aan, hun licht als symbool van vastbesloten strijdbaarheid. Opdat we er allemaal kracht uit mogen putten, omein!

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Stichting Maror.