De eigen nestbevuiler – column Awraham Meijers

Enkele jaren geleden was het op sociale media in de mode om Awraham Meiejrs een ‘eigen nestbevuiler’ te noemen, vanwege zijn kritiek op het beleid van premier Netanyahu, zo merkt hij in zijn column op. Anno 2025 is het geen geuzennaam meer en staat hij niet alleen, zeker niet in Israël.

De basis van de journalistiek in een democratie is verificatie van uitspraken en/of gebeurtenissen. De journalist heeft de redactionele verplichting van hoor- en wederhoor. Het gaat om het waarheidsgehalte van wat gepubliceerd wordt. Anders is het met de positie van de columnist in een krant of andere media. Nee, ik bedoel niet dat ie erop los mag liegen, kom nou. Maar Dichtung und Wahrheit zijn hier toegestaan. Want de columnist is in tegenstelling tot een journalist niet de man of vrouw achter het artikel, maar het artikel zèlf.

Bekeppeld

Als ik in mijn column stel dat de Israëlische minister van Nationale Veiligheid, Itamar Ben-Gvir, heeft laten weten dat ie niet langer fysiek geweld tegen Palestijnen verheerlijkt, dan is dat ironisch bedoeld en zal dit in mijn tekst verduidelijkt worden, als ik dat nodig vind. Dat de bekeppelde Israëlische minister van Financiën, Bezalel Smotrich, zichzelf ‘een trotse homofoob’ noemt en Palestijnen bij voorkeur als beesten neerzet, daar kan ik als columnist lekker mee uit de voeten. Ironie dus.

Keizerpaar

In een journalistiek (achtergrond)artikel over geweld tegen Palestijnse burgers zal de journalist tot het uiterste (moeten) gaan om dit voor honderd procent vast te stellen. Dat bijvoorbeeld Sara Netanyahu een hysterische agressieve vrouw is en haar man Benjamin een notoire leugenaar, hebben we onlangs dankzij de Israëlische (!) documentaire The Bibi files in woord en beeld kunnen ondergaan. Want beelden van een rücksichtslos echtpaar dat zich inbeeldt keizer en keizerin van de Joodse staat te zijn. Voer voor columnisten, die twee.

Vriespunt

En dan zijn er de vermaledijde sociale media als Facebook, waar ik veelvuldig gebruik van maak via uitdagende teksten. Door sommige reacties hierop daalt mijn vertrouwen in de mensheid beneden het vriespunt. Maar tegelijkertijd ook weer niet, want het geeft een evident zicht op wat er leeft onder ‘het volk’. Zo plaatste ik ooit een tekstje met de (quasi) verzuchting dat vrije verkiezingen een groot nadeel van de democratie zijn. Verbazingwekkende reacties als: ‘Die Meijers begrijpt niet eens dat vrije verkiezingen bij een democratie horen’ en ‘Dan moet jij maar oprotten naar Rusland, linkse klojo’.

Juichende reacties

Vrij recent zijn reacties op mijn verbijstering dat het Israëlische leger een woontoren in Gaza-stad heeft opgeblazen. Een ervan was dat ‘het gebouw leeg stond en door Hamas werd misbruikt’. Dus opblazen dat bouwwerk. Ik reageerde met kranten- en beeldverslagen dat de bewoners twintig minuten tijd hadden om het gebouw te verlaten. En ja hoor, nu kwamen juichende reacties dat het een goede daad van Israël was: ‘Want welk ander land zou de vijandige bewoners waarschuwen?’

Brief

Het tijdperk dat verontwaardigde lezers van een column, of degenen die het wèl met de visie van de geachte columnist eens waren, enkel via een ingezonden brief konden reageren op de zienswijze van de geachte, dan wel de geminachte, columnist ligt ver achter ons. De redactie bepaalde of een reactie geplaatst zou worden. Ging het taalgebruik van boze brievenschrijven over de schreef, dan verdween de brief In de prullenmand.

Emmers shit

Terug nu naar ons gezegende tijdvak waarin de vrijheid bestaat om via (a)sociale media emmers shit over de schrijver van bijvoorbeeld een politieke column te storten. Wanneer ik commentaar op de alsmaar escalerende relatie tussen Israël en de Palestijnen heb, ontstaat binnen bepaalde Joodse kringen excessieve woede, die zich ook wel eens fysiek tegen me is geuit.

Nestbevuiler

Enkele jaren geleden was het mode om mij een ‘eigen nestbevuiler’ te noemen vanwege mijn kritiek op het wanbeleid van Netanyahu, die met tussenpozen sinds 1996 Israël en de wereld pijnlijk verrast met zijn strapatsen die erop gericht zijn om hem uit handen van de rechter te houden en Sara als first lady te laten blijven acteren.

Verbijsterd

In die documentaire over Bibi en Sarah zitten beelden van de aanval op de kibboetsiem Re’im en Be’ri, bijna twee jaar geleden. Bloedstollende wreedheden! De wereld was verbijsterd. Honderden condoleances naar de president en premier van Israël. Maar Netanyahu is niet per ommegaande naar de plek des onheils afgereisd om samen met de overlevenden de rouwen.

Stellingname

Een collega-columniste zegt te stoppen met Facebook omdat ze zich voelt aangevallen door zowel Joden als islamieten. Helaas heb ik niet de ‘eer’ door islamieten te zijn ‘aangevallen’, maar daarentegen wel vanuit bepaalde Joodse kringen. Zoals gezegd ben ik vaak uitgemaakt voor ‘eigen nestbevuiler’, kennelijk naar aanleiding van mijn kritische stellingname ten opzichte van Netanyahu en consorten.

Solidair

Mijn antwoord is dat ‘mijn eigen nest’ het godzijdank seculiere Nederland is. Maar ik ben solidair met de tienduizenden Joodse Israëlische nestbevuilers die protesteren tegen het bizarre beleid van hun regering. Ik moet bekennen dat, toen ik de eerste keer zo’n demonstratie zag, tranen in mijn ogen kreeg. Hulde aan deze eigen nestbevuilers.