Boosheid over burgemeesters die ‘Nakba’ herdenken

Op sociale media is een explosie van verontwaardiging ontstaan over burgemeesters die de zogenoemde ‘Nakba’ hebben herdacht. Volgens Palestijnen is dit de ‘catastrofe’ waarmee hun ellende zou zijn begonnen, maar de werkelijkheid ligt vele malen genuanceerder. Dat de bestuurders daar aan voorbij gaan, wordt hen door pro-Israëlische gebruikers niet in dank afgenomen. Met name een verklaring van de Amsterdamse burgemeester wordt bekritiseerd. Zij pleegt geschiedvervalsing.

In Utrecht waren burgemeester Sharon Dijksma (PN) en wethouder Linda Voortman (PN) aanwezig bij de Nakba-herdenking. Het Pro-Hamas-netwerk PGNL, ooit opgericht door Hamas-fondsenwerver Abou Rashed – alias Abou Eenarm, had de bijeenkomst georganiseerd. Samen legden ze er een krans, terwijl een handjevol mensen toekeek, op het Domplein.

Lobbywerk

Op sociale media waren velen not amused over de actie van de twee bestuurders. ‘Van mij mag PGNL herdenken wat ze willen, maar het is onverteerbaar dat bestuurders meedoen en/of steun geven aan wat de AIVD noemt een “Hamas-netwerk in Nederland … al jaren actief met propaganda, lobbywerk en fondsenwerving voor Hamas (in Gaza).” #Dijksma #Voortman’, zei onderzoeker Carel Brendel.

Culturele toe-eigening

Hij doelde op de bevindingen van de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst (AIVD) dat er binnen pro-Palestijnse clubs cellen van Hamas actief zijn die onrust moeten zaaien in Nederland. ‘Links was toch altijd zo tegen culturele toe-eigening? Met deze omkering van de geschiedenis vegen Dijksma en Voortman hun voeten af op de diep gevoelde rituelen waarmee wij de Holocaust gedenken’, schreef Maaike van Charante.

Stadsvlag

Ook anderen op X hadden kritiek op de Utrechtse burgermoeder. ‘Sharon Dijksma, die na 7 oktober 2023 niet eens de Israëlische vlag durfde te hijsen uit solidariteit met een bevriende natie, maar in plaats daarvan de (lol) Utrechtse stadsvlag. Ook hierom moeten we burgemeesters voortaan direct gaan verkiezen: ze bedrijven nu ook politiek’, schreef Joris de Savornin Lohman alias Denkjewel.

Halsema

In Amsterdam stond burgemeester Femke Halsema (PN) stil bij de zogeheten Nakba. ‘Mijn gedachte gaan uit naar Palestijnse Amsterdammers voor wie dit een dag is van pijn, verdriet en dikwijls met heimwee leven’, aldus de politica, die vervolgens schreef over Palestijnen in ‘vluchtelingenkampen’, ‘die bedreigd worden door aanhoudend geweld en de dood door het Israëlische leger’.

Lijden genegeerd

‘Burgemeesters die op deze wijze aanzetten tot haat tegen Joden dienen uit hun ambt gezet te worden’, zei advocaat Oscar Hammerstein op X.com. De Israëlische ambassadeur Zvi Vapni schreef: ‘Halsema maakte gisteren een dramatische keuze: ze verkoos een eenzijdig, historisch onjuist verhaal boven de feiten. Daarmee negeerde ze het lijden van Israëliërs en Joden gedurende de afgelopen tachtig jaar. Ze laat het feit buiten beschouwing dat de Joden het VN-verdelingsplan van 1947 hebben geaccepteerd’.

Geschiedvervalsing

Ex-CIDI-directeur Ronny Naftaniel: ‘#Halsema pleegt geschiedvervalsing. Ze ‘vergeet’ in haar #Naqba verklaring, dat de hele Arabische wereld in 1947 weigerde de VN resolutie voor de deling van het gebied in een Joodse en Palestijnse staat te accepteren. Palestijnse leiders, zoals Hitler-adept de moefti van Jeruzalem, propageerden de vernietiging van Israël en startten een terreurcampagne tegen de Joodse bevolking’, aldus Naftaniel.

Vredesplan

In 1947 kwam er na jaren van onrust tussen Joden en Arabieren een vredesplan door de VN aangenomen: de Joden en Arabieren kregen een deel van het land Brits Mandaatgebied Palestina had geheten. De Britten trokken zich terug en er moest een oplossing voor de kwestie komen. Waar de Joden het plannen accepteerden, deden de Arabieren dat niet, waarna Israël zich onafhankelijk verklaarde.

Gush Etzion

Op 15 mei 1948 vielen de Arabische buurlanden de jonge staat Israël binnen. Alle Joden werden op bloedige wijze uit Oost-Jeruzalem en de nederzetting Gush Etzion verdreven. Hierna vluchtten circa 700.000 Arabieren. Soms werden ze verdreven, maar meestal sloegen ze op de vlucht voor het oorlogsgeweld. Later kwamen er ongeveer 700.000 Joden uit Arabische landen, die door hun regimes gedwongen werden te vertrekken naar Israël.

Stadswijken

Volgens het Palestijnse narratief waren het de Arabieren in het gebied die tijdens de ‘Nakba’ werden verdreven, verkracht en vermoord. Dat de Israëli’s slachtoffer waren en dat Joden uit de oriëntaalse wereld eveneens moesten vertrekken wordt erin achterwege gelaten. Ook wordt gesproken van vluchtelingenkampen in de buurlanden. In eerste instantie was dit ook zo, maar thans zijn dit stadswijken geworden en geen kampen meer.