Hoop – column Ya’akov Almor

Nu ik zo’n veertig jaar in Israël woon, vraag ik me wel eens af hoeveel dingen die me in Nederland dierbaar waren me nog steeds kunnen beroeren en ook ontroeren. Wel, de Nederlandse politiek kan me gestolen worden, evenals de Nederlandse televisie die ik van bezoek to bezoek verder achteruit zie gaan. Maar klassieke muziek en jazz door Nederlandse musici, daar blijf ik graag naar luisteren. Ik ben een fan van De Concertzender in het bijzonder van het programma ‘Geen dag zonder Bach’ van Govert Jan Bach. Ik keek graag naar Podium Witteman die fantastisch jong talent laat zien en spelen. 

Een van mijn geliefde pianisten was Louis van Dijk. Ik heb nog vele van zijn platen (vinyl!) in de kast staan. Een paar jaar voor zijn overlijden, kort na zijn afscheidsconcert in Loosdrecht, speelde hij in het praatprogramma van Jeroen Pauw een van zijn aller laatste composities: ‘Hoop’.

Ik vind zowat alles wat Louis heeft gedaan mooi, incluis de orginele manier waarop hij decennia geleden in Bachiaanse stijl Lennon & MacCartney’s grootste hits op het orgel in de kerk van Loenen vertolkte. Maar ‘Hoop’ ontroerde me bij de eerste keer luisteren al zeer. Het is een stuk geworden waar ik naar vaak luister wanneer er hier ‘weer eens iets gebeurd is’. En er gebeurt nog al eens wat in Israël. Ik schrijf er hier regelmatig over, over mijn ‘durp’, over mijn persoonlijke kijk op onze samenleving en over hoe het land bestuurd wordt.

Toen ik vorige week maandag naar de persconferentie van Naftali Bennett en Yair Lapid keek, waarin zij het eind van deze regering aankondigden, zonk niet alleen de moed me in de schoenen maar vervloog ook, al was het maar voor even, al mijn hoop. Maar luisterend naar Bennett en Lapid hoorde ik twee politici die, hoewel dit paar tot twee nogal verschillende kampen behoort, ze niet bang zijn om publiekelijk te verklaren dat ze elkaar mogen, ‘vergönnen’ en respecteren. Stijl en respect, kom daar bij de Israëlische oppositie maar eens om.

Naftali Bennett gaf de laatste dagen een paar goede en in mijn ogen eerlijke interviews aan onder andere Channel 11, 12 en 13. Geen van de interviewers maakte het hem gemakkelijk. Bennett geeft ruiterlijk toe dat hij fouten gemaakt heeft maar dat het ‘experiment’, een brede regering die het land goed bestuurd heeft, wel degelijk geslaagd is. Jammer dat het te kort was en dat hij de fractieleden  van zijn eigen partij niet in bedwang heeft kunnen houden. Hij betreurt de vuilspuiterij en de werkelijk smerige intimidatie-methoden die de oppositie heeft toegepast om diezelfde fractieleden te ‘overtuigen’ de coalitie te verlaten.

In oktober komen er voor de vijfde maal in 3,5 jaar verkiezingen in ons land.Het politieke landschap zal er tegen die tijd ongetwijfeld volkomen anders uitzien. Zowel op links, in het midden, als op rechts zal er geprobeerd worden brede samenwerkingsverbanden te vormen die de kiezer zullen aanspreken. Blokvorming, dat is wat er waarschijnlijk gaat gebeuren. De angst om de kriesdrempel niet over te komen zal door de bank genomen alle kleine partijen motiveren om, ironisch genoeg, zoveel mogelijk inschikkelijkheid te tonen, a là de brede coalitie die net gekelderd is.

Helaas heeft de oppositie op rechts het afgelopen jaar alle grenzen van zowel politieke discours en menselijke fatsoenlijkheid met grote voeten getreden. Dat belooft weinig goeds voor de verkiezingcampagnes en de inhoud daarvan. Ik ben benieuwd of de kiezer de rechtse oppositie beloont voor het treiteren en schofferen van het politieke proces en daarmee ook onze democratie.

Ik luister dus nog maar eens naar Louis’ ‘Hoop’. Want hoop doet leven, en, zoals ik al eens eerder duidde, in het Duits zegt men dat mooi: ‘Die Hoffnung stirbt zuletzt’.  

Lees ook:
Gehersenspoeld – column Ya’akov Almor
Ze staan er bijna altijd, vooral later op de avond, die jesjieve-bochers. Wanneer ik, rijdend vanuit Be’er Sheva bij kibboets Tlalim op weg 40 linksaf sla, in de richting van Sde Boker en Mitzpe Ramon, staan er vaak lifters, voornamelijk religieuze jongens die in mijn woonplaats lernen in de yeshivat hesder. Ik neem ze vaak mee, en zaag ze dan in het volgende 35 minuten flink door.

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Stichting Maror.