Pas op voor deze nep-rabbijn – column Jonath Weinberger

In haar column onthult Jonath Weinberger hoe één nep-rabbijn in België de eeuwenoude Joodse traditie van de Brit Mila in opspraak bracht, met als doel de gemeenschap schade toe te brengen. En dit is zeker niet de enige stunt die deze man al heeft uitgehaald, aldus Weinberger, die media en instanties wil waarschuwen voor deze meneer.

Hoewel ik bijna twee jaar in Amsterdam woon, blijf ik ook het Belgische nieuws op de voet volgen. Maar geen zorgen: mijn inburgering is nu reeds danig gevorderd dat ik zowel het Nederlandse als het Belgische journaal bekijk. In België kwam de Joodse gemeenschap onlangs in een mediastorm terecht omwille van de Brit Mila.

Heksenjacht

De Amerikaanse ambassadeur in België, Bill White, sprak zich op X uit tegen de onterechte heksenjacht die gehouden werd op Joodse moheels. Hij noemde het een antisemitische vervolging en dat schoot in het verkeerde keelgat van Belgische politici. Ironisch hoe men bij andere racistische zaken steeds omzichtig tewerk gaat, maar bij antisemitisme keihard steigert en het zelfs ontkent.

Aanval

Mogen wij, Joden, aub zelf bepalen wat antisemitisch is, net zoals andere minderheidsgroepen dat zelf mogen benoemen zonder daar extra op aangevallen te worden? De Antwerpse politie die uit het niets de huizen van Joodse moheels binnenvalt en spullen in beslag neemt, dat voelt zeker als een aanval tegen onze gemeenschap.

Opspraak

In België is er vrijheid van religie en daarom zijn besnijdenissen niet verboden. De Joodse gemeenschap voert de brit mila al eeuwenlang uit via een moheel, maar als dat geen arts is, kan dat juridisch worden gezien als ‘onwettige uitoefening van geneeskunde’. Tegelijk bestaat er geen specifieke wet die moheels expliciet verbiedt of reguleert. Dus hoe kwam deze eeuwenoude Joodse praktijk dan plots in opspraak?

Dat is juist het meest kwalijke in dit dossier: het is allemaal begonnen door één persoon met kwade intenties, de beruchte Moshe Aryeh Friedman. Deze zelfverklaarde rabbijn, die zijn rabbinale studies nooit afrondde, diende de klacht in bij de politie over zogenaamde ‘choquerende en schrijnende toestanden’ bij besnijdenissen door Joodse moheels.

Nep-rabbijn

Deze antizionistische nep-rabbijn houdt ervan de Joodse gemeenschap en Israël zwart te maken in de media. Reeds kort na zijn aankomst in België zorgde hij voor controverse door zijn twee zonen te willen inschrijven in een Joods-orthodoxe meisjesschool. Hij werd ook een bondgenoot bij het verbieden van de koosjere slacht in Vlaanderen.

Friedman begeeft zich graag in dubieuze kringen en onderhoudt bedenkelijke vriendschappen. Zo kan je op het internet gemakkelijk foto’s terugvinden waar hij knuffelt met de voormalige en wijlen Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. Hij nam zelfs deel aan de International Conference to Review the Global Vision of the Holocaust in Iran, een bijeenkomst die de Holocaust minimaliseert en ontkent.

Mediastunt

In een andere merkwaardige mediastunt, verscheen hij plots op het proces van Syriëstrijder Jejoen Bontinck, arm in arm met diens vader. Vader Bontinck noemde Friedman voor de camera een persoonlijke vriend, alsook een vriend van Israël. Indien de twee echt zulke goede vrienden waren geweest, had vader Bontinck natuurlijk moeten weten dat Friedman een uitgesproken anti-zionist is.

Een andere goede vriendin – hij noemt haar zelfs zijn “beste vriendin” in een klacht bij de onderzoeksrechter in Brussel – is de Marokkaanse spionne, Kaoutar Fal. Deze vrouw moest België verlaten omdat ze geen geldige verblijfsvergunning had, door Staatsveiligheid verdacht werd van spionage voor Marokko en beschouwd werd als een gevaar voor de nationale veiligheid. Toen ze werd opgepakt in de juridische procedures gaf ze het adres op van haar maatje Friedman.

Media-aandacht

Je hoeft niet veel moeite te doen om tegenstrijdigheden, leugens en zelfs complottheorieën terug te vinden in de interviews van Friedman. Het is daarom ook verbazingwekkend dat deze man met schimmige vriendenkring nog steeds ruime media-aandacht geniet en bovendien au sérieux wordt genomen door de politie.

De Joodse gemeenschap maakt nochtans keer op keer duidelijk dat deze man haar niet vertegenwoordigt en haar juist schade probeert te berokkenen. Het wordt hoog tijd dat media en instanties inzien dat niet elke stem een podium verdient, zeker niet wanneer die stem antisemitisme aanwakkert en voedt. Wanneer de media deze lasterlijke man een spreekbuis blijven geven, worden ze in feite dus zelf medeplichtig.