Songfestival-gekte – column Ya’akov Almor

In Israël zoeken ze afleiding van oorlog en politieke stress, en dat gebeurt met het Eurovisie Songfestival. Het liedjesfestijn is er ongekend populair, ondanks alle spanningen rond de deelname van het land. In de Israëlische media wordt iedere poep en scheet over het festival uitgemeten. Ya’akov Almor, woonachtig in Israël, denkt er het zijne van, maar vind ook geen lekkere afleiding in de Nederlandse media.

Vanuit Israël blijf ik het Nederlandse nieuws volgen en stukken uit de polder lezen. Helaas krijg ik de indruk dat de overgrote meerderheid van de Nederlandse pers, op rechtse media na, denkt dat Israël de vijand is. Het maakt mij en de Nederlandse gemeenschap in Israël, waarin ik een actieve rol speel, misselijk. Harry Polak schreef daar op Jonet.nl al eerder over.

Maar geen nood, er is hier in Israël genoeg afleiding. Terwijl de statistieken laten zien dat sinds oktober 2023 het gebruik van slaapmiddelen en een breed scala aan psychiatrische medicijnen door het plafond is geschoten, zijn psychologen en psychiaters overwerkt, zoeken Israëliërs afleiding. Daarom heerst er hier de afgelopen weken wederom de jaarlijkse Eurovisie Songfestival-gekte.

Promo

Het is moeilijk te beschrijven hoe fanatiek Israeliërs over dit toch weinig kwalitatieve festival zijn. Tijdens de prime-time-nieuwsuitzendingen wordt er dagelijks minutenlang aandacht besteed aan onze huidige kandidaat – Noam Betan. Andere Israëlische artiesten die in het verleden het liedjesfestijn wonnen, worden in meer serieuze televisie- en radioprogramma’s herhaaldelijk geïnterviewd. En elk programma begint met een promo van het festival.

Afleiding

Ik begrijp het ook wel. Israëliërs kunnen de Zeven Fronten-oorlog en politieke verdeeldheid even achter zich laten en zonder onderscheid des persoons zich gezamenlijk achter een zanger opstellen om de wereld laten zien dat we er wel degelijk toe doen. In de voortdurende maar onbekroonde strijd om kwalificatie voor het wereldkampioenschap voetbal zag je dezelfde trend.

Lenny Kuhr

Songfestival, voetbal, het zal me allemaal worst wezen. Maar wat schetste mijn verbazing toen ik een paar dagen geleden ineens, terwijl ik stond te koken, de stem van Lenny Kuhr hoorde! De zender Kan 11 – onze equivalent van NPO1 – haalde herinneringen op aan hoe zij in 1969 het Songfestival won. Sindsdien is zij zonder ophouden in Nederland blijven zingen en optreden. Maar daar komt nu een eind aan.

Nuenen

In een lang interview in haar huis ‘in het dorp van Vincent van Gogh’ vertelden en illustreerden zij en haar man Rob over de rabiate antisemitische aanvallen van ‘demonstranten’ voor, tijdens en na haar voorstellingen, waarbij fysiek geweld maar nauwelijks voorkomen kon worden. Onder de argumentatie van anti-zionisme worden Joden worden in Nederland systematisch belaagd, en, zoals hier ook weer blijkt, weggepest. Conclusie? We gaan hier weg, we gaan naar Israël.

NRC

De Nederlandse pers doet hier in mijn optiek graag aan mee. Columnisten, zoals Jos Palm recentelijk in NRC, zetten de Holocaust en Israëls militaire aanvallen op Hamas in de Gazastrook – wat dan een ‘genocide’ wordt genoemd – voortdurend zonder enige nuance op hetzelfde platform, Daarmee maken ze die ‘gelijktrekking’ gemeengoed.

Geweigerd

Er zijn maar enkelen die hiertegen in de pen klimmen – en nog minder wier reacties ook gepubliceerd worden. In een geweigerde brief aan de krant, over Palm’s column, maakte Jessica Roitman, voor hen die hun geschiedeniskennis even niet paraat hebben, duidelijk dat de Sjoa plaatsvond zonder de Joodse staat, zonder Israëlisch beleid, zonder bezetting.

‘Als antisemitism en zijn meest exteme uitingsvormen al welig tierden in de volledige afwezigheid van Israël, kan het bestaan of gedrag van die staat onmogelijk een verklaring zijn voor het antisemitsime van vandaag., laat staan de kwestbaarheid van de herinnering aan de Holocaust’, schreef zij op LinkedIn.

Politiek wapen

Bij Palm’s argumentering gaat het om ‘Holocaust-inversie’, namelijk ‘de retorische beweging waarbij de herinnering aan de Holocaust (de Sjoa) niet wordt ingezet om de genocide te veroordelen maar Israël en, breder gezien, Joden te beschuldigen.’ En zo maak je van de Holocaust een politiek wapen.  

Lenny Kuhr en haar echtgenoot trokken al de conclusie, duidelijk met pijn in het hart, om uit Nederland weg te gaan. Ik hoor gelijkluidende sentimenten van vrienden en kennissen die – nog  – in Nederland wonen. De overheden laten het gebeuren. Ze grijpen niet in. Het is misselijkmakend. Nu nog kijken naar het Songfestival?